przygotowania z pistoletem w tle

od  piątku jestem  szczęśliwą posiadaczką pistoletu. 
określenie “szczęśliwa” brzmi nieco dziwnie, więc od razu wyjaśniam, żeby nie było, ze mam mordercze instynkty i jeszcze  się tym chwalę. 
zatem:  kupiłam sobie  pistolet, ale na klej.  i od piątku zadaję sobie pytanie, jak  mogłam się bez niego  obywać przez tak długi czas. widziałam oczywiście  to cudo w rękach  florystów, którzy wyczyniali przy jego pomocy cudeńka prawdziwe  (z rodzaju takich przy których człowiek  popada w  pełne podziwu  odrętwienie).  myślałam jednak  sobie, ze  to przyrząd mocno profesjonalny, więc na pewno  kosztowny no i ten gorący klej… przy mojej zręczności   wypadek  murowany- uszkodzenia ciała albo pożar

ale:

stałam sobie ostatnio w kolejce w  sklepie papierniczym. trochę zaczynało mi się już nudzić, więc  uważnie rozejrzałam  się po pólkach. i ona tam był!  za  25 złotych. myślę sobie: spróbuję – jeśli nawet nic z tego nie  będzie, to   ten wydatek mnie nie zabije.

pistolecik działa jak złoto,    rąk mi nie upiekło,  nie skleiło, więc bawię się w najlepsze.

nagle  wszystkie, pozornie bezsensownie przyciągane z lasu rzeczy  znalazły swoje zastosowanie -  okazuje się ,ze  nie ma rzeczy nieprzydatnych, a solne pierniczki  są jak znalazł:)

półeczka dostała więc  nową , świąteczno – zimową dekorację:

 

i jest jeszcze drugie “dzieło”

oczywiście, zdaję sobie sprawę ,ze daleko mi do profesjonalistów, ale bawię się świetnie;)   przy okazji  “oswajam” takimi drobiazgami  nasz dom, tchnący  pustą  przestrzenią  rodem ze stepów:) bo mnie pierdółki są potrzebne  do szczęścia. i fengszuja  też  lepiej przy pierdółkach lata:)

pozdrawiam