Zagroda dla wełnistych

Rok Smoka… i długo!

2012-02-02T12:30:00.012+01:00

w teorii Rok Smoka zapowiada się tak:

Jako talizman smok dodaje odwagi i pomaga rozwinąć skrzydła w biznesie. Przynosi dobre pomysły i szczęśliwe zbiegi okoliczności. Iść za tchnieniem smoka lub podążać smoczą ścieżką to popularne określenia powodzenia i stabilnego rozwoju. Smok symbolizuje powiększający się dobrobyt, pomyślne transakcje i spotkania z ludźmi, którzy mogą nam pomóc i z którymi dobrze jest współpracować. Jego figurka przyda się w 2012 roku tym osobom, które chcą przyspieszyć bieg swojej kariery lub które zaczynają pracę w nowej branży. Smok pomaga mocniej stanąć na nogi tym, którzy doświadczyli bankructwa lub wyciągają się z długów. Ulubionym kolorem smoków jest złoty i czerwony, obydwa uważane w Azji za przynoszące szczęście i wspomagające siły życiowe. W 2012 roku warto się w nie ubierać, a w złoto-czerwonych teczkach dobrze jest trzymać ważne dokumenty i rachunki.

W Azji uważa się, że smoki są władcami pogody i żywiołów. Ich ulubionym atrybutem są kadzidła, których dym snuje się na wietrze i mile drażni wielkie smocze nosy. W 2012 pal kadzidła na potęgę, bo ich zapach dobrze przyciąga bogactwo. Najlepiej robić to między godziną 7.00 a 9.00 rano, bo te godziny uważane są za porę smoka. Nie marnuj też w domu wody, bo to ulubiona smocza substancja.

żródło: czary.pl

i to mi się podoba, i to lubię:)

u mnie jednak zawsze musi być z urozmaiceniami… zawirowania na łączach jakieś, albo niechcący nabroiłam niewąsko i karmiczne ramię spuszcza mi łomot

otóż:

kolejno, zaraz po sobie popsuły się: lodówka, zmywarka , odkurzacz i drukarka. następnie: myjąc "ostrożnie” nóż od robota kuchennego porządnie nadcięłam sobie opuszkę palca wskazującego , tak, ze dzierganie i inne czynności dnia codziennego stały się raczej bolesne. o pisaniu nie wspomnę …. oprócz tego ,ze bolało , to wściek z powodu wcześniejszych wydarzeń miałam tak wielki i wszechogarniający, ze wolałam trzymać się z dala od cywilizacji. po jakimś czasie para zeszła, zatem organizuję się na nowo, ustalam priorytety. profilaktycznie kupię nawet kadzidełka – jeśli smoczysko lubi – niech ma - może weźmie się w końcu do roboty?

palec zaś zagoił się szybko i bez komplikacji, mogę więc, z niekłamaną przyjemnością dziergać dalej i nawet mam coś do pokazania:

to plecki drugiej wersji płaszczyka, pokazywanego przeze mnie jesienią. jak widać , ma dodatkowe warkoczyki i stanowczy kolorek:) pomarańczowy!

a kiedy już go skończę….. to zrobię coś dla siebie. zamarzył mi się ostatnio Abalone.

ufarbowałam nawet wstępnie wełnę, moje Merino Ulubione :

chyba położę sobie te moteczki prze oczami, jako motywację do sprawnego zakończenia obecnej robótki:)

mam jeszcze jedną sprawę: zostawiłam ją na koniec, bo ponoć najlepiej zapamiętuje się to co na początku i na końcu:

pragnę gorąco podziękować osobom, które zagłosowały na mój blog w konkursie Blog Roku. to dla mnie bardzo cenne uczucie, ze gdzieś tam, jest grupka ludzi, którzy akceptują i lubią to, co robię. daliśmy radę:) smętny , szary koniec , tym razem mnie nie dopadł:) jeszcze raz serdecznie dziękuję

dwie siostry estonki

2012-01-18T20:31:00.004+01:00

ponieważ chwilowo nic nie leci z nieba ani nie jest przygnębiająco buro-zgniło, wykorzystuję okazję i przedstawiam dwie siostry z jednego kłębka:

siostra starsza:

oraz siostra młodsza, nieco mniejsza (z racji wieku) , wspomagana resztką Kashmiru w kolorze biało- smietankowym

kłębek rodzicielski pochodził od Małgosi, którą spotykam na Szarotkowie.

obie siostrzyczki mają bardzo prosty wzór- właściwie to wełna sama go sobie wybrała., zazdrośnica jedna nie chciała konkurencji:) i ja też z reguły lubię rzeczy proste, więc zgodziłyśmy się bez problemu.

będę się otulać i zatulać, do wypęku:)

pozdrawiam

zaczęło się!

2012-01-12T16:42:00.002+01:00

słowo się rzekło: zgłosiłam się do konkursu Blog Roku, a skoro się zgłosiłam , to wypada powalczyć:)

bardzo proszę o Waszą pomoc, jeśli macie jakiekolwiek pozytywne skojarzenia związane z Zagrodą i Myszą, zagłosujcie !

Aby zagłosować, wyślij SMS na numer 7122, w treści podając numer H00239

Koszt SMS to 1,23zł brutto.

Uwaga! W numerze bloga znak 0, to cyfra zero. Pamiętaj, także, aby nie wstawiać w SMS spacji!

głosujemy do 19 stycznia

trzymajcie kciuki,

dzierganym do góry!

mówią, że…

2012-01-09T21:03:00.004+01:00

… że jednak przyjdzie. znaczy: zima przyjdzie.

wszelkie oznaki rozmemłania i rozmiamlania odeszły w niebyt. zaczęła zaś kołatać się w głowie myśl o czapce.

hmmm…. czapka ubiegłoroczna jakaś taka, niezbyt odpowiednia. ciekawe dlaczego wydawało mi się kiedyś , ze jest taka przyjemna i twarzowa? toż to ostatnia maszkara!

myśl, kochana myśl…. będzie zimno, czółko zmarznie, może nawet uszka… a ta młodość twoja to już nie pierwszej świeżości jest, trzeba o siebie dbać ;))

na szczęście w tym właśnie, krytycznym momencie spłynęło łaskawie jedno z moich olśnień: jest czapka! właściwie: zezwłok czapki, wydziergany przezornie ( któżby się tego spodziewał?) jesienią.

znalazłam.

zszyłam.

uprałam

wysuszyłam w tempie iście olimpijskim

i już:

technikalia: wzór to Kat Kim Hargreaves. . oryginalnie czapka wykonana jest z Kid Classic, ale chwilowo mam tylko kolor beżowy ( a jakoś tak nie widzę siebie w beżu przy twarzy) więc załatwiłam zastępstwo. padło na moje farbowanki: Merino Ulubione podciągnięte z wyrzutami sumienia z zagrodowych półek

chwilowo jestem zadowolona. niechcący udało mi się nawet być na czasie z kolorem, pomarańczowo – rudym, zdecydowanym , ale nie oczo-wyrazistym:)

a za rok zapraszam do czytania posta o tematyce zbliżonej … juz nawet mogę podać tytuł: “gdzie ja miałam oczy?'”

pozdrawiam

Mysza

czysta próżność

2012-01-04T21:46:00.004+01:00

Koleżanki drogie uprzejmie doniosły, że piszą o człowieku. nakazały pochwalić się niezwłocznie.

zatem się chwalę: zerknijcie tutaj

baaaaardzo miło mi z tego powodu , nawet nie będę próbowała kokietować . sympatyczne uczucie. skrzydełka u stóp wyrosły mi na kilka chwil :)

nie chciałam chwalić dnia przed zachodem słońca, żeby potem nie było… i tam mam dygotki, ze pies z kulawą nogą na mnie nie zagłosuje.

w ogóle fajny dzień dzisiaj miałam: spotkało mnie dużo małych przyjemności : dostałam dobre wieści od znajomych, czarny kot pobiegł wzdłuż drogi, a nie w poprzek, znalazłam parę groszy, o których sądziłam, ze dawno już wydałam, a w sklepie, w którym robimy codzienne zakupy pojawił się ajvar

pozdrawiam

Mysza

2012-01-02T13:25:00.005+01:00

o tym, ze jest coś takiego jak służba zdrowia, Mysza wie doskonale. Ona też wie o Myszy. od lat unikają się wzajemnie , a przy nieoczekiwanym spotkaniu, starannie unikają kontaktu wzrokowego. wszyscy żyją sobie szczęśliwie, w spokojności wielkiej.

ale: przyszła kryska i na Myszę. musiała grzecznie i w pokorze wielkiej podjąć próbę naprawy nadszarpniętych stosunków między nimi. trzeba było iść do lekarza.

dzień pierwszy: numerków brak. bo ustawa będzie, bo blady strach padł na wszystkich.

Mysza tak właściwie to na chodzie jest, poczeka

dzień drugi: numerków brak. powody, jak powyżej. dowiadywać się trzeba, może przyjmie. godziny przyjęć całkiem dzikie, w domu dzieci sztuk dwie , świeżo po chorobie, nie ma z kim zostawić, żeby godzinki pod gabinetem odprawiać.

Mysza to właściwie na chodzie jest – poczeka.

dzień trzeci: numerków brak.

Mysza to już nie tak całkiem na chodzie jest.

Mysza dzwoni do prywatnej służby zdrowia, żeby wizytę domową umówić. uzasadnia uprzejmie swą prośbę. następnie oznajmia się Myszy, ze lekarz nie przyjedzie, gdyż mija się to z celem. należy udać się na najbliższą izbę przyjęć, względnie dzwonić po karetkę. oczywiście lepiej dojechać samemu, bo to szybsze i pewniejsze.

Mysza doszła do głębokiego przekonania, ze więcej chorować nie będzie:)

bo chyba nie umie…

wariatus totales:)

2011-12-20T10:03:00.004+01:00

tak mi się wczoraj zrobiło , tak mi się wczoraj objawiło, ze zgłosiłam się do konkursu na blog roku 2011 w kategorii “moje zainteresowania i pasje”. ot , chwila i impuls.

przysłano mi link zgłoszeniowy, który należy umieścić na blogu, pewnie dobrze byłoby w niego też poklikać:)))

następnie grzecznie poczekam na ostateczną akceptację zgłoszenia do konkursu. mam nadzieję ,ze wszystko pójdzie jak należy, bo chyba padnę ze śmiechu jeśli mnie nie przyjmą: u mnie wszystko jest możliwe… nie ekscytuję się więc nadmiernie, uwierzę kiedy zobaczę:)

ekscytuję się natomiast tym:

udało i się wymieszać kolor beżowy, mając do dyspozycji barwniki w kolorach podstawowych:)
proporcje na tzw “oko” – gdyby ktoś mnie zapytał, jak to zrobiłam, musiałabym nieźle pogłówkować. hmmm… ileż to razy obiecywałam sobie specjalny kajet na sekretne receptury farbiarskie? ze sto. najmarniej.

może to będzie moje postanowienie noworoczne?

pozdrawiam

przygotowania z pistoletem w tle

2011-12-13T10:44:00.003+01:00

od piątku jestem szczęśliwą posiadaczką pistoletu.
określenie “szczęśliwa” brzmi nieco dziwnie, więc od razu wyjaśniam, żeby nie było, ze mam mordercze instynkty i jeszcze się tym chwalę.
zatem: kupiłam sobie pistolet, ale na klej. i od piątku zadaję sobie pytanie, jak mogłam się bez niego obywać przez tak długi czas. widziałam oczywiście to cudo w rękach florystów, którzy wyczyniali przy jego pomocy cudeńka prawdziwe (z rodzaju takich przy których człowiek popada w pełne podziwu odrętwienie). myślałam jednak sobie, ze to przyrząd mocno profesjonalny, więc na pewno kosztowny no i ten gorący klej… przy mojej zręczności wypadek murowany- uszkodzenia ciała albo pożar

ale:

stałam sobie ostatnio w kolejce w sklepie papierniczym. trochę zaczynało mi się już nudzić, więc uważnie rozejrzałam się po pólkach. i ona tam był! za 25 złotych. myślę sobie: spróbuję – jeśli nawet nic z tego nie będzie, to ten wydatek mnie nie zabije.

pistolecik działa jak złoto, rąk mi nie upiekło, nie skleiło, więc bawię się w najlepsze.

nagle wszystkie, pozornie bezsensownie przyciągane z lasu rzeczy znalazły swoje zastosowanie - okazuje się ,ze nie ma rzeczy nieprzydatnych, a solne pierniczki są jak znalazł:)

półeczka dostała więc nową , świąteczno – zimową dekorację:

i jest jeszcze drugie “dzieło”

oczywiście, zdaję sobie sprawę ,ze daleko mi do profesjonalistów, ale bawię się świetnie;) przy okazji “oswajam” takimi drobiazgami nasz dom, tchnący pustą przestrzenią rodem ze stepów:) bo mnie pierdółki są potrzebne do szczęścia. i fengszuja też lepiej przy pierdółkach lata:)

pozdrawiam

mój skarb

2011-12-04T20:47:00.004+01:00

będzie się działo, będzie się farbowało…

urobię się po łokcie, po pachy, nawet po szyję jeśli zapał mocno mnie schwyci. a szanse są na to spore, bo właśnie

odebrałam wielkie pudło z cudnościami, ze och i ach!

to wszystko korci mnie, aż strach

gdyby nie silne postanowienie

ze w domu zapanuje lśnienie

ze ubranie uprasowane i czyste

ze potrawy nie spalone, lecz soczyste

ze roześmiana dzieci gromada

radości szczególnej nada

gdyby nie to postanowienie…

a jutro:

w czarującą wiedźmę się zmienię,

nie podchodź! w miejscu jak zaklęty stój!

tu w kotle bulgoce wywar mój,

tu opar trujący i znój.

tu pod dłońmi wyrasta tęcza ,

tu pragnienie zadręcza,

tu życia nić pajęcza tężeje,

tu myśl kolorem istnieje,

tu tajemne eliksiru składniki

bajeczne mają dać wyniki.

krąg tajemny dla mnie stworzony,

zdejmuje szaty matki, zony

tu w kotle inne życie się rodzi,

wydobywam je z otchłani,

całuję,

z dobrymi życzeniami wysyłam w świat

jak widać, dość poważnie targają mną emocje. ale jak tu zachować spokój w obliczu tych wszystkich wspaniałości… tych alpak z jedwabiem, tych cudnych lace’ów całkiem innych niż do tej pory… no nijak się nie da! co ja, z kamienia? to dla mnie jak prezent, muszę się nacieszyć, zanim dopadnie mnie ponura biznesowa rzeczywistość, zanim zacznę martwić się o przyszłość

i żeby już tak całkiem cudnie dzisiaj było: rozstawię sobie świeczuszki własnej roboty, włączę muzyczkę … będzie milutko.

ja pierniczę

2011-12-02T13:51:00.002+01:00

zagapiłam się przepotwornie… dotarło właśnie do mnie ,ze nie nastawiłam świątecznego piernika. uuuaaaaa!

powinnam była zrobić to mniej więcej 2 tygodnie temu. żeby miał czas dla siebie … żeby mógł dojrzeć i mocy urzędowej nabrać. zgroza i skaza na reputacji:)) jeśli człowiek przez cały rok bezwstydnie obija się po kuchni, wykorzystując ją absolutnie niezgodnie z przeznaczeniem, zapycha ją kłębami wełny i zgrzewkami octu, to musi przyjść taki czas, kiedy wykazać się należy. wychodzi na to ,ze to ma być właśnie teraz. żeby nie wyłamywać się zanadto z ogólnego nastroju przedświątecznego – piekę. bo piec lubię. nie trzeba tego robić codziennie, a efekt przedsięwziętych działań zawsze robi wrażenie na domownikach, bo: albo jest smacznie, albo powstaje ulubione domowe ciasto – z zakalcem . tak czy inaczej, mam miłe poczucie, ze spełniam się w roli “strażniczki ogniska domowego” :)

nie porzuciłam więc swojej nadziei - zrobiłam ciasto na wspomniany już piernik. jest juz na emigracji w spiżarni. wygląda tak:

jak stalaktyty w jakiejś jaskini. jest jasny, bo miałam pod ręką miód akacjowy, a ten jest baaardzo jaśniutki… ale nie będę wydziwiać. w tym roku przepis wzięłam z jednego z moich ulubionych blogów : Moje wypieki

pozostaje mi tylko trzymać kciuki, żeby gotowe ciasto nie otruło nas wszystkich;)

skoro jesteśmy już przy piernikach: lubię mieć choinkę udekorowaną tradycyjnie, po domowemu – z ciastkami, długimi cukierkami, orzechami… i tu rodzi mi się rok w rok konflikt międzypokoleniowy:)) bo pełna dekoracja nie jest w stanie dotrwać nawet do Wigilii – jest pożerana natychmiastowo przez dzieciarnię i psa pasibrzucha.

pies pasibrzuch jest groźniejszy, bo wyżera na bezczela… a potem leży i choruje. pomyślałam sobie więc tak: dam ci ja pierniczki , cholero jedna, dam …

i zrobiłam pierniczki z masy solnej:)))

masę barwiłam kawą inką, wysuszyłam, przeszlifowałam z lekka i polakierowałam.

to będzie niespodzianka.

prawdziwe pierniczki zostaną powieszone wyżej i dam inny kolor wstążeczki… bo te prawdziwe też być muszą. podkradanie łakoci z choinki to całkiem spora część fajnego dzieciństwa:) a chichoczące dzieciaki to połowa radości ze Świąt

dobrze “ spełniony” zapiątek

2011-11-21T13:45:00.003+01:00

czyli sobotni leń w pełnej krasie, parę godzin przy kołowrotku i udało mi się dokończyć BFL superwash’a, który zwisał smętnie od wielu dni, porzucony w samym środku przędzenia…

a niedziela była rozrywkowa …

w niedzielę było Szarotkowo, do pogadania i do pooglądania. biegłam na nie tak dziarsko, że oprócz paczek z obiecaną wełenką , nie wzięłam nic. żadnych drutów, ani aparatu… dobrze ,ze wzięłam siebie:)

dziękuję wszystkim za miłe spotkanie:)

pogadałam troszkę, pośmiałam się……

i ruszyłam dalej.

dzielnie przemiesciłam się komunikacją miejską, pomijaną od lat wielu, na recital Krzysztofa Daukszewicza w Kamienicy

było rewelacyjnie! szczerze polecam każdemu.

a po powrocie

zdjęłam wyschnięte wełenki…

i już!

nowy tydzień za drzwiami:

oby lepszy i mądrzejszy od poprzedniego…

oby napotykane zło prało uczciwie po pysku jeśli juz tak koniecznie musi, zamiast podstępnie dusić…

oby…

kolejny przystanek

2011-11-18T19:43:00.002+01:00

czyli ciąg dalszy zaległości. ze specjalną dedykacją dla Jednej Takiej , która marudzi od jakiegoś czasu: pokaż, no pokaż!

zatem pokazuję:

płaszczyk sobie wydziergałam… zeby ciepło po kościach było. bo ciepełko to ja lubię,oj lubię!

pomysł podchwyciłam z jakiejś gazety, nie pamiętam której, ale na modelce wyglądało tak pięknie, ze pomyślałam sobie ,ze jeśli uda mi się uzyskać chociaż połowę takiego efektu , będzie super:) lubię takie “ chałaty”, a po ostatecznym zejściu Sylvi cierpiałam na ostry niedobór tychże. zatem mam i ja!

uzyłam włóczki Lanagold (pięc motków) . dziergało się przyjemnie, liczę na to , że będzie się dobrze nosić

pozdrawiam, zycząc przy okazji miłego zapiątku i uciekam.

mam ważne zadanie: będę robić pyzy … to drugie podejście - przy pierwszym razie każda pyzka wyszła tak solidna, że wpadała do żołądka jak kamień, powodując uczucie sytości na cały dzień:) trzeba się więc skupić:)

cholerawieco

2011-11-15T11:52:00.002+01:00

dlaczego? pytam się dlaczego?

dlaczego nie jestem pisarzem , albo innym wielkim artysta?

wtedy długie okresy milczenia oznaczałyby blokadę twórczą , może zbieranie materiałów do kolejnego utworu… a tak, co mi pozostaje? nic tylko nazwać rzecz po imieniu i dosadnie. lenistwo, drogie Panie , lenistwo!

a tak na powaznie…

od jakiegoś czasu każde słowo, które zamierzałam napisac miało cięzar jak, nie przymierzając, Giewont, czy co tam kto chce… kazda mysl zmierzająca w stonę swiadomosci toczyła się w tempie najpowowolniejszego ślimaka świata… ueee, ohyda!

tak wymęczona nie byłam chyba od czasu nieustającej kolki starszego dziecka… otóż: skowronkowatość przemieniła mi się w cholerawieco, co kazało w stawać po dwóch godzinach snu i telepać sie do rana. potem telepać sie do wieczora. i znowu telepać się do rana…

co się dzieje?

cholerawieco!

przez cholerawieco mam sporo rzeczy do pokazania, zacznę od najstarszych:

popełniłam kamizelkę dla mocno małoletniej dziewczynki, która czekała na nią z niecierpliwością, bo zmarźluch okrutny !

takie rozchodzące się warkoczyki widziałam na blogu u Fanaberii, która wpadła na to już dawno temu, potem osobiście obmacywałam sweterek Gackowej i w końcu dojrzałam do swojej wersji. takiej leniwej… dzierganej od góry…

miało być cieplutko i w kolorze lila, więc wyciągnęlam z Zagrodowego regału wełenkę Berlaine

kamizelka spodobała się również mojej Karolince i Aluni, więc to na pewno nie koniec tej produkcji. niech nie czują się pokrzywdzone, tym bardziej ,ze dawno nic dla nich nie robiłam.

jeśłi jeszcze nie jesteście zmęczone to pokażę Wam moją dumę z ostatnich dni:

chodzi o póleczkę oczywiście.

kupiłam ją w stanie surowym, wyszlifowałam, pomalowałam, złożyłam, nawierciłam otwory w ścianie i … przyczepiłam nad piekarnikiem ( bu u mnie piekarnik siedzi tak naprawdę w spizarni i tylko pokazuje swój skromny froncik na ścianie w kuchni).

i nawet pomalowałam ścianę ,zeby juz tak całkowicie ślicznie było…

zwróccie uwagę na koralik widoczny na tle obrazka - nie spada, czyli dobrze zrobiłam swoją robotę:)

mała rzecz, a cieszy!

wyniki

2011-10-17T10:16:00.001+02:00

dziękuję wszystkim za serdeczne słowa, za wszelkie życzenia rocznicowe i za udział w zabawie:) liczba chętnych na Zagrodowe wełenki przeszła moje najśmielsze oczekiwania...z niedowierzaniem wręcz patrzyłam na pojawianie się kolejnych komentarzy, ale co tu kryć - jest mi z tego powodu niezmiernie przyjemnie:)

pragnę także podziękować osobom, które zamieściły informację o rozdawajce u siebie na blogu: to bardzo miłe:) dziękuję bardzo!

a teraz przechodzę do sedna:

ustrojstwo generujące losowo liczby zdecydowało:

Los I - wędruje do Dorfi

Los II - wędruje do Halifaxus

Los III - wędruje do Anny ( dla rozróżnienia: chodzi o Annę z anna-moje-robótki)

gratuluję wygranym:)

mam nadzieję, ze moteczki przypadną Wam do gustu i będziecie miały z nich wiele radości

pozdrawiam

p.s wygranych proszę o kontakt: myszoptica@poczta.onet.pl

rocznicowo

2011-10-11T13:39:00.006+02:00

są takie momenty w życiu człowieka, że trzeba być dla siebie dobrym , pogłaskać samego siebie w myślach, pochwalić się za to, ze lepiej lub gorzej , daje się radę… cieszyć się z małych zwycięstw, z każdego kroczku do przodu.

chyba właśnie po to wymyślono rocznice…

trzy z moich rocznic przypadają w wrześniu:

- urodziny

- trzecia rocznica pisania bloga

- minął pierwszy rok działalności Zagrody, mojego bardzo osobistego sklepu z włóczkami

zawsze mówiłam ,ze jesień to moja ulubiona pora roku:)

w dniu kiedy wypadałoby zacząć świętowanie, obudził mnie telefon.i wiem już wszystko. i wszystko się zmieniło…. w ciągu tego jednego dnia dorosłam. kiedy przypada twoja kolejka, żeby uczestniczyć w przygotowaniach Kogoś do ostatniej Drogi , to stanowczo oznacza, ze minęła pewna epoka… nie trzeba czekać w nieskończoność na rzeczy, które mogą się nigdy nie wydarzyć. trzeba żyć , najlepiej jak się umie

i świętować, kiedy jest na to czas, i płakać, kiedy jest taka potrzeba

stąd opóźnienie .

najważniejsze , ze Zagroda przetrwała i trzyma się – raz lepiej, raz gorzej, ale się trzyma. dziękuje Wam za to! z całego serca!

przyznaję , że bywały chwile, kiedy zastanawiałam się jakie licho podkusiło mnie ,żeby się brać za tę całą przedsiębiorczość. chwile największego zastanowienia dziwnie zbiegają się z okresami płatności składek na ZUS i rozliczaniem podatków:) dlatego też mam wielkie uznanie dla osób, w tym i znanych mi Koleżanek , które zdecydowały się na Drogę Praworządnego Drobnego Przedsiębiorcy

ale to jeszcze nie koniec:

będzie mi miło, jeśli dołączycie do moich świąt: robimy zatem rozdawajkę

Los zdecyduje trzykrotnie, za każdą okazje:)

Los I – zielony, cieniowany kaszmir z jedwabiem (70/30), motek 50 gramów, 400 metrów w motku

Los II -kaszmir z jedwabiem, jak wyżej , dla odmiany,w kolorze grafitowym, dla tych którzy nie lubią zieleni

oba moteczki są zjawiskowo miękkie i miłe, oba zostały ufarbowane ręcznie

Los III - 200 gramów ręcznie farbowanej wełny BFL Aran w kolorze fioletowym z oberżynowym cieniem , rozświetlona łagodnym różem

aby wziąć udział w zabawie należy:

- zostawić komentarz pod tym postem, ze wskazaniem ,którą wełenkę chcemy mieć – pozwoli to uniknąć sytuacji , kiedy osoba nie cierpiąca np. fioletu,ten właśnie kolor otrzyma

- będzie mi miło jeśli umieścicie notkę o rozdawajce u siebie na blogu

zapisy do 16 października (niedziela),

w poniedziałek, 17   października , ogłoszę wyniki, na dobry początek tygodnia

UPDATE:
dziękuje serdecznie za wszystkie miłe życzenia bardzo mi miło, ze tyle z Was zgłosiło się do zabawy - kiedy patrzę na liczbę komentarzy pod postem, to aż piekę raczka:)

pojawiły się natomiast kwestie do wyjaśnienia " na szybko" :

- posiadanie bloga nie jest konieczne do wzięcia udziału w zabawie, wszyscy   którzy zostawią komentarz, są włączani do zabawy ( chyba, że w treści zaznaczą inaczej)
- komentarze anonimowe, bez jakichkolwiek danych, czy to mailowych, czy innych, rozpatrywane być nie mogą - bo jak odgadnę potem , któremu Anonimowi się poszczęściło?
- przygotowując zabawę, brałam pod uwagę możliwość wysyłki za granicę i   w dalszym ciągu to podtrzymuję

pozdrawiam

uszczuplanie zapasów

2011-09-30T15:02:00.002+02:00

oglądałam ostatnio swoje włóczkowe zapasy. sporo się tego uzbierało, nie powiem… wypadałoby coś z tym zrobić – na rozstanie nie jestem jeszcze gotowa, pozostaje więc powolne przerabianie moteczka po moteczku… nie bez przyjemności własnej, oczywiście:)

w pierwszej kolejności wyciągnęłam wełnę jagnięcą w kolorze naturalnym , dosyć grubą, z malutkimi pomarańczowo – brązowymi nopkami – pamiętam, że chciałam zrobić z niej sweter, ale okazało się , ze kupiłam jest zbyt mało, a możliwości późniejszego dokupienia – brak . pierwotna koncepcja upadła zatem z wielkim hukiem , a ja straciłam zapał do jakichkolwiek działań.

musiała swoje odleżeć w szufladzie. przekładałam ją co jakiś czas, aby mieć ja stale na oku. niemniej jednak koncepcja zastępcza wciąż nie nadchodziła…a ja uparłam się jak jakaś nierogacizna, że wypadałoby Coś z tą wełna zrobić, zanim zostanie pożarta przez mole.

i z tego uporu wydziergałam sobie otulacz lekko rustykalny;) dwustronny

strona prawa: strona lewa: widok ogólny:

wzór z tzw sufitu: rzędy oczek lewych rozdzielonych pasmami “mereżki” , którą baaardzo lubię. brzegi obrobiłam szydełkiem, żeby brzegi się nie podwijały .

a najlepsze jest to , że w trakcie dziergania pojawiła się Koncepcja Zastępcza:) czyli: uszczuplę zapasy o pól kilograma wełny – jupi! na razie nic nie mówię, żeby nie zapeszyć. zresztą, mam teraz robotę na zamówienie, więc i tak musi czekać)

pozdrawiam

popkultura

2011-09-20T13:40:00.003+02:00

Nawet Najlepsza z Żon nie może być Wspaniała nieustannie. podobno gdzieś na świecie żyją osobniczki wspaniałe od urodzenia , ze wspaniałością zrośniętą i żżytą. niemniej jednak Najlepsza z Żon cechuje się określoną wytrzymałością i wady swoje ma… chociaż jakież to wady… ot, drobne nawyki , które przydają jej uroku ( tak brzmi wersja oficjalna, rozpowszechniana przez agencję PR Najlepszej z Żon)

otóż: Najlepsza z Żon lubi zanurzyć się w strumień popkultury- ogląda serial nadawany w poniedziałki i wtorki po dwudziestej

Czcigodny Małżonek jest jak zwykle ponad to wszystko ( ze niby taki inteligentny i ambitny): siedzi więc z nosem w książce i od czasu do czasu przytacza co ciekawszy fragment:

… a czy ty wiesz, ze ten cały dobór naturalny to lipa? bo przy zapłodnieniu i tak wygrywa najszybszy plemnik? nie najlepszy, tylko najszybszy? ( ciekawe skąd mu się taka myśl wzięła, bo książka, którą dzierży w łapie traktuje o czymś zgoła innym, ale niech już mu będzie )

Najlepsza z Żon wzniosła oczy ku niebu i odpaliła:

…to by się nawet zgadzało w przypadku facetów, bo u kobitek wygrywa ten najwytrzymalszy:) to dlatego jesteśmy mądrzejsze od was

…taaaaaa….. mądrzejsze…. i dlatego oglądacie odmóżdżające seriale?

-ależ oczywiście! żeby uzyskać z wami płaszczyznę porozumienia! odparła zwycięsko Najlepsza z Żon, rosnąc z dumy, ze udało się jej znaleźć tak ciętą ripostę:)

dwa do zera!!!!

a strumień popkultury jest dosyć pożyteczny, bo można robić różne ciekawe rzeczy bez stresu, że człowiek straci z fabuły coś istotnego:) można sobie np. pokręcić… bo ja się gapię mocno w nitkę, kiedy kręcę

to najnowszy wytwór: corriedale -116 gramów, 265 metrów (o ile nie rąbnęłam się przy liczeniu, ze mną wszystko jest możliwe) ,skręcony metodą navajo, która cieszy mnie w dalszym ciągu

i tu przypomina mi się moja polonistka z liceum, która twierdziła, że nie ma głupich filmów, tylko do każdego trzeba mieć odpowiednie nastawienie… może i coś w tym jest?

żeńsko…

2011-08-16T19:15:00.003+02:00

czyli: zebrało mi się na dzierganie   kiecki.
cóż z tego że na wykończenie ostatecznie czeka Sweter Komarochron Spacerowy, dwie kolejne Gienie , a chusta z kid mohairu z jedwabiem błaga wręcz o blokowanie…
kiedy zobaczyłam ten wzór- opętało mnie ! resztki rozsądku wołały : Martusiu kochana ( właśnie tak ładnie:)) a może by tak Komarochron dokończyć najpierw?    doszycie guziczków to nie jest   wszakże tak ciężka praca? a na poranne spacerki z pieskiem    będzie jak znalazł?

napaliłam się jak diabli…
a wiadomo - “ jak się człowiek spieszy…” jak przysiadłam , jak machnęłam, tak i zrobiłam kiecuszkę, śliczną i ….. przykusą

aż mi żal ścisnął to i owo:(

ale pruć nie będę, bo ściśnie mnie już na poważnie , a może i zadusi:) coś tam wymyślę…

oto rzeczona kieca:

na Loli wygląda cudnie

na ludziu ciutkę nie tak cudnie: baleronikiem trąci aż wstyd pokazać. trudno – nie zawsze człowiekowi wyjdzie, tak jak sobie zaplanował:)

no cóż będę miała przyjemność dziergania tej kiecuszki jeszcze raz, bo prędzej mnie jednak ta jasna cholera trafi niż odpuszczę:)

pozdrawiam

p.s aha, na koniec wypadałoby podać “dane techniczne” - na taką kiecę , w rozmiarze mniej więcej 42 zużyłam 4 motki 220 heathers

telegraficznie

2011-07-23T22:29:00.003+02:00

zatem:

własnymi ręcyma, z czołem zroszonym rzęsistym potem,

uszyłam:

lniane podkładki pod kubki z gorącą herbatką

lada chwila pojadą do innego miasta. mam szczerą nadzieję, ze zostaną powitane z zadowoleniem:)

efekt motyla

2011-07-20T08:30:00.001+02:00

nie znałam Jej osobiście, nie pisałam do Niej, Ona nie pisała do mnie… zupełnie obce sobie osoby- nie będę udawała udawała, że było inaczej…

a jednak była wyjątkowa i ważna : niebywale utalentowana, inspirująca i dzielna

Małgosia,

niezłomna Bag Lady

Śpij spokojnie…

wyjazd prawie służbowy:)

2011-07-03T00:35:00.002+02:00

spakowane, opieka dla zwierzyńca zorganizowana, kwiatki podlane, paszporty są…

czyli – w świat jadę:)

czy na długo? a tak mniej więcej na dwa swetry z grubszej włóczki:) plany mam jak zwykle ambitne – właśnie skończyłam drukować wzorki

śmieję się ,ze to wyjazd służbowy , bo jadę z zamiarem poszukiwania nowych kolorów i wrażeń, tak, aby “natchnienie“ schwyciło mnie za gardło i nie puszczało przez czas jakiś ( im dłużej , tym lepiej),

może powinnam delegację sobie wypisać :)))

trzymajcie, proszę kciuki za nas, bo droga daleka..

i za kotka… i za pieska , żeby nie było im bardzo smutno bez nas

do - nazwijmy to umownie – zobaczenia:)

pozdrawiam

czas…

2011-06-22T16:50:00.002+02:00

mam nadzieję ,ze teraz będę miała go trochę więcej - przynajmniej do września - ponieważ odpadnie mi “wdzięczna” rola naganiacza do odrabiania lekcji oraz bezlitosnego strażnika starannego pisania, równych linijek i ortografii.

to był ciężki rok szkolny, na szczęście tylko dla mnie, nie dla mojej dzielnej Pierwszoklasistki – wysłałam do szkoły dziecko sześcioletnie, a ponieważ mam naturę wytrawnego zamartwiacza , musiałam niemal codziennie upewniać samą siebie, ze była to rozsądna decyzja.

dlaczego o tym pisze?

a dlatego, ze moralniaka mam !

zaniedbywałam Was okrutnie – pisałam mało, zaś moje komentarze pod Waszymi postami, o ile pojawiały się w ogóle, były nikczemnie skromne. i mam takie wrażenie, ze mimo woli, w sposób całkowicie niezamierzony, rozluźniłam nici sympatii i koleżeństwa, które udało mi się z wieloma z Was przez te (chyba mogę to już powiedzieć) lata zadzierzgnąć. byłoby mi bardzo przykro, gdybyście miały odbierać mnie jako osobę zarozumiałą czy lekceważącą , dlatego ,ze przestałam się odzywać, czy odpowiadać na komentarze. staram się jak mogę, naprawdę… milczenie nie wynika ze złych intencji, bądź braku dbałości o Wasze opinie – każda z nich cieszy mnie niepomiernie, dzięki wielu z nich mam dodatkową motywację, inne zaś są tak dowcipne ,ze rechoczę na cały głos:) przyczyna jest zwyczajna do bólu - często, gęsto totalnie nie mam czasu, a jeśli znajduję chwilę, to niestety zmęczenie i dzieci upominają się o swoje – a i Zagroda - jest baaardzo zaborcza, tym bardziej, ze jeśli ma mieć w miarę pełne regały, musze farbować, płukać , suszyć, farbować, płukać, suszyć…(a to cały rytuał jest, bo wełna nie lubi pośpiechu)

a teraz, żeby nie było tak smętnie i tylko “wewnętrznie” , prezentuję swoją “ Gienię”

Gienia – bo wzór jest genialnie prosty - to zwykły prostokąt , ociupinkę zszyty po bokach. potrzebowałam czegoś na kształt kocyka, żeby ogrzewało mnie podczas siedzenia przed komputerem, albo dziergania. i żeby było zamaszyste, swobodne..

kocyk wyszedł bardzo przyjemny – ma tę zaletę , ze nie spadnie , kiedy poderwę się znienacka lub skądinąd do telefonu lub do otwierania drzwi – i jest mięciutki i cieplusieńki;))) dziergałam z mojego BFL Aran oraz z Noro Silk Garden . wzięłam paskowego Arana, bo koniecznie chciałam mieć jasne plisy, a potem łączyłam co z Noro (no jak było go nie wziąc, kiedy on tak leżał i kusił…), co dało efekt beztroskich, wesołych paseczków bez konieczności zmiany nitki. w sumie - jestem zadowolona, chociaż nie było to bardzo ambitne zadanie dziewiarskie;)

inspiracje zaczerpnęłam stąd , dziergałam na drutach 4,5 zużyłam ok 150 gramów – 1,5 motka Arana i 150 gramów - 3 motki Noro Silk Garden w kolorze oznaczonym jako 245

pozdrawiam

marta

świeży precel

2011-06-08T13:16:00.004+02:00

dla odmiany – coś nowego, świeżutkiego, jak przystoi każdemu uczciwemu preclowi, chociaż ten jest nietypowy, bo z corriedale:)

wpuszczam go bez kolejki , bo jeśli będzie czekał, aż wszystkie zaległości nadrobię, to i on się zestarzeje; i przyznam się bez bicia, że chcę się pochwalić: jest to moja pierwsza , do ludzi podobna wełna 3-ply kręcona metodą navajo.

bardzo długo opierałam się tej nauce, a to dlatego, ze kiedy oglądałam filmiki na you tubie albo, co gorsza, czytałam opis w książce, prawie natychmiast dochodziłam do wniosku, ze urodziłam się beztalenciem i ciemnotą totalną i nie zdołam się tego nauczyć za żadne skarby świata. nawet zapewnienia Reni, (a Reni wierzyć należy;), że jest to łatwe i przyjemne nie trafiały mi do przekonania.
łaziłam obok tego nieszczęsnego navajo, przyglądałam się , prawie że obwąchiwałam… w końcu nadszedł moment, kiedy dojrzałam do decyzji o tym, że należy się z tym diabelstwem zmierzyć;)

poświęciłam na to jedną z sobót – nie sprzątałam , nie gotowałam , nie robiłam zakupów, nie udzielałam się towarzysko - tylko z komputerem przed nosem - i z tym filmikiem - pracowicie kręciłam, do skutku:)

i wiecie co? to fajne jest – dokładnie tak, jak mówiła Renia:)

jak uzyskać ciekawy odcień zieleni…

2011-05-31T10:35:00.002+02:00

… czyli zaległości blogowych część pierwsza:

rzecz dotyczyć będzie niezwykłego odcienia zieleni, bardzo rzadko występującego w przyrodzie, wzbudzającego ambiwalentne odczucia, lecz w pewnych sytuacjach - bezcennego, dostarczającego wiele satysfakcji i zwyczajnej, czystej radości:)

mówiąc wprost: jak uzyskać cudną zieleń na twarzy Czcigodnego Małżonka, podpuszczacza pospolitego i kawalarza perfidnego, wredoty podłej;) wykorzystującej po wielokroć i ze szczególnym upojeniem łatwowierność swej drugiej, szlachetniejszej;) i lepszej;) połowy .

zwykle trzeba odczekać nieco, czasem nawet dosyć długo, ale w końcu trafi się okazja – hehehe, ale tym razem sprawa była tak banalnie prosta i oczywista, ze grzechem byłoby jej nie wykorzystać:

należy pojechać do znajomych, posiadających nieco ekscentryczne hobby ( o nadmiernej skłonności do włóczek nie mówimy, bo to jest całkowicie normalne i uzasadnione) i należycie je docenić, wykazując zachwyt, w porywach do totalnego zauroczenia

w moim przypadku zachwyt był szczery i wielki, bo ekscentrycznym hobby była hodowla kur rasowych:

kury rasy silky - o piórkach jedwabistych, przypominających futerko – w sam raz do miziania

z prawej : kura brahma, wielka, z porośniętymi przez pióra łapkami,

z lewej - kura zagadkowa, nie wiem jak się nazywa, ale tak ładnie stanęły… i ma ładny kolor… i dała mi się złapać , pogłaskać- zdjęcie się jej zatem należało - za zasługi:)

świeżo wyklute pisklęta…. pisklęta “Zorro”, czyli zielononózka kuropatwiana

i dwa psy rasy wełnistej:)

po tak miłej wizycie należy odczekać ze dwa dni, następnie, tuż przed powrotem Małżonka z pracy (wcześniej nie ma sensu, bo się człowiek nadmiernie zmęczy, a efektu nie osiągnie należytego) rozpocząć sprzątanie garażu. trzeba powyciągać i malowniczo rozstawić całe badziewie, jakie się znajdzie, a im większe, tym lepsze… i to oczywiście wzbudzi zainteresowanie …

a na pytanie “ po kiego diabła ta rewolucja?” odpowiadamy z lekką pretensją, żeby nie gadał za dużo, tylko brał się do roboty, bo trzeba szybko tu posprzątać - właśnie jedzie do nas znajomy i wiezie kurczęta oraz inkubatory, bo akurat tutaj jest najlepsze miejsce za hodowlę…..

zzielenieje na pewno!

zdarzenie

2011-04-11T23:16:00.002+02:00

czasem lubię o sobie myśleć,że przezorna i roztropna kobitka ze mnie – i nie przeszkadzają mi w tym wcale a wcale zamierzchłe, a także całkiem nowe zdarzenia dowodzące niezbicie, iż to nie zawsze jest prawdą. ryzykując w tym miejscu całkowitą utratę twarzy i resztek godności, przytoczę w tym miejscu najświeższe zdarzenie rodem z filmu - i zapewniam, ze moje szczytowe, jak sądziłam osiągniecie w postaci niedomkniętych drzwi w myjni automatycznej to mały pikuś. nie sądziłam ,ze uda mi się to kiedykolwiek przebić… ale jak wiele razy poprzednio, myliłam się…

otóż:

mój Czcigodny i ja odwoziliśmy znajomego do domu. w drodze powrotnej zatrzymaliśmy się w znajomych delikatesach, z dużym , wygodnym parkingiem… zrobiliśmy, co zrobić należało i ruszyłam grzecznie za Czcigodnym w kierunku samochodu. dotarłam. wsiadłam. poprawiłam płaszczyk, dałam upust próżności poprawiając włoski… rozejrzałam sie dookoła , konstatując, ze ładnie wyczyszczono wnętrze samochodu po ostatnim przeglądzie.

no dobrze, ale gdzie mój Czcigodny? rozglądam się….. i widzę, mojego własnego Męża siedzącego w samochodzie obok – dodam; w naszym samochodzie!

wlazłam komuś do auta! a drobiazgi w postaci jasnej tapicerki i ładu ogólnego w ogóle nie skłoniły mnie do zastanowienia:) jak to dobrze, że w środku nie było właściciela, bo spaliłabym się chyba ze wstydu:) albo, mógłby być tak samo przytomny jak ja, sądząc po tym , ze nie zamknął samochody mieszkając w Polsce …i mogło by być naprawdę ciekawie;)

żyjecie jeszcze, czy śmiech już Was zadusił?

bo ja ledwo żywa do domu wróciłam… nie zdziwiłam się bynajmniej, że coś takiego mi się przydarzyło, bardziej niezwykłe było to, że dopiero teraz:)

niech mi jęzor uschnie, niech nigdy więcej wełny nie kupię jeśli to nieprawda…

i w tak radosnym nastroju, porzuciłam wszelkie odpowiedzialne prace domowe, wymagające kontaktu z gazem, wodą albo urządzeniami elektrycznymi , jako zbyt niebezpiecznymi dla mnie (każdy pretekst dobry1), i pochowałam niteczki w kamizelce wg wzoru Goodale

po farbowaniu merino dk na zamówienie, zostały mi dwa moteczki… a ze pomyślałam sobie, ze dwóch to nikt nie kupi, zabrałam się za dzierganie kamizelki – i udało się – wystarczyło idealnie – zostało mi może ze trzy metry włóczki.

wzór podoba mi się baaardzo:) zrobię jeszcze jeden - bardziej sweterkowaty, z szarej wełny tweedowej, tzw fabrycznej, kupionej na e-bayu dawno temu

pozdrawiam i idę spac – ciekawe, co wydarzy się jutro?

oczo-wyraziście…

2011-03-24T09:54:00.003+01:00

.. czyli przytargałam z Szarotkowa kolejny kłębek wełny estońskiej. tym razem połączenie żywej czerwieni, bordo i różu… brzmi ryzykownie? brzmi.

nie taki jednak diabeł straszny, jak go malują, zestawienie, aczkolwiek odmienne od wszystkiego do czego jestem przyzwyczajona, daje się dość łatwo zaakceptować.

i mam dodatkowy zastrzyk energii podczas szarego przedwiośnia:)

i będę bezpieczna na drodze:)))

wzór to Swallowtail

wełna estońska, kupiona od Małgosi na Szarotkowie, druty nr 4 , zuzyłam ok 100 gramów wełny

kroczki

2011-03-18T19:35:00.002+01:00

cóz ja na to poradzę, że prosto z jesienno zimowej depresji popadam w wiosenne osłabienie? i każda malutka , nawet taka tyci-tyci przeszkoda , ba nawet nie przeszkoda, tylko utrudnienie urasta to rangi problemu na skalę wszechświata? i przytłacza , i przygniata, i dusi… i jak robić swoje z tak niewyobrażalnie wielkim garbem na plecach? z całą pewnością trudno.

i nawet na drutach robić się nie chce…

jakkolowiek zabawnie bądz idiotycznie to nie brzmi, brak chęci dziergania traktuję z całą powagą na jaką mnie stać:) a to dlatego ,że to bardzo ważny wskaźnik dobrostanu psychiczno-emocjonalnego – przynajmniej u mnie. no bo jak to tak: nie chce ci się robić tego, co w innych okolicznościach daje tyle radości? znaczy się: nie jest dobrze…

i dzięki takiej z pozoru głupiej, błahej rzeczy wiem, że należy COŚ zrobić. a to już bardzo dużo…

i wiem już skąd biorą się te piekielne pobudki o trzeciej nad ranem… (to za wczesnie nawet dla mnie. i ileż razy można oglądać powtórki “ seksu w wielkim mieście” ?)

i cały ten bałagan powoli zaczyna się układać - przestawiam się na działanie: realizuję zadanie – wydostać się z dołka. można wyskoczyć , jeśli ktoś potrafi, można budować konstrukcje wspomagające, można się wyczołgać, można wypełznąć .. nie ważne jak, byle się wydostać (oczywiście niewskazane są tu czynności przeczące zdrowemu rozsądkowi, moralnie niepewne lub szkodzące zdrowiu:)) moja ulubiona metoda to “ małe kroczki”

na początek- kroczki do lasu:) dotlenić się porządnie, bo mówiąc obrazowo i może niezbyt elegancko: co może wymyślić mózg, który zaczyna kisić się we własnym sosie? jak ma właściwie oceniać sytuację? jak ma mnie prowadzić?

przewietrzyć drania!

do dzieła!

o szóstej rano w lesie jest pięknie… o innych porach też, ale teraz jest tylko dla mnie… mam więc czas zeby spokojnie, nie myśleć o niczym… niektórzy zalecają przytulanie sie do brzóz w celu zaczerpnięcia energii życiowej, próbowałam tego nawet ale po dwudziestu sekundach takich przytulanek czuję się jak … przyjmijmy: niespełna rozumu.dałam sobie zatem spokój. zrobiłam za to parę zdjęć, ze specjalną dedykacją dla Sów:))

nawet kiedy patrzę na te zdjęcia, robi mi się lepiej – nie chodzi o to ,że są dobre czy coś z tych rzeczy… po prostu przypominam sobie jak było:) fajnie powłoczyć się bez widocznego celu.. a ostatnio wstaję na tyle wcześnie, że i spieszyć się nie muszę… i tak wrócę na czas…

na zakończenie coś “na temat” , troszkę od czapki , ale już od kilku dni to zdjęcie wisi na ravelry, więc należy zakończyć temat, zeby nie stracić o sobie nowo-zbudowanej , dobrej opinii:))

“moja” wełna bfl sock, niecałe dwa motki, druty 3,5

teraz czas na dołączenie kolejnych kroczków – uporządkuję biurko! będzie się działo…

pozdrawiam

skowronek w piórach sowy…

2011-02-25T16:57:00.002+01:00

albo nawet skowronek do kwadratu… i że to niby ja:) swojego czasu robiliśmy sobie test na typ chronologiczny. mój wynik wskazywał niezbicie, ze nalezę do chronotypu “skowronek”. brzmi ładnie, czyż nie? czyli: szczyt mojej aktywności przypada na godziny poranne, zaś wieczorem padam wypompowana i wyflaczona mniej więcej w okolicach godziny ósmej. tak mówi teoria- i jest to ten rzadki przypadek, kiedy rzeczywistość i teoria idą zgodnie w parze…

i żyłby sobie człowiek zgodnie z naturą i byłoby pięknie, ekologicznie i zdrowo… ale jak wiadomo, cały swiat sprzysięga się przeciwko jednostce, jak zwykle:) otóz stwierdzam stanowczo, że żyć w zgodzie nie mogę, bo po pierwsze, moja lepsza połowa jest sową- czyli ma zwyczaje dokładnie przeciwne niż ja i jeśłi mamy się widywać po pracy, po codziennych czynnosćiach domowo-dziecio-obsługowych, muszę przystroić w sowie piórka i wytrwać mniej więcej do jedenastej wieczorem. a skowrończa natura każe mi wstawać często , gęsto o 3-4 rano. to nawet fajny moment, bo hałasować nie wolno … można za to spokojnie usiąść, wypić kawę , podziergać… nie jest źle:)

dzisiaj pobudka nastąpiła o trzeciej i mam tutaj podejrzenia, że pobudka nie była ot, tak sobie – tu zadziałał czynnik zewnętrzny – właśnie wyschła wełna, którą zamierałam prztestować. ufarbowałam ją tak, aby kolory układały się w robótce pionowo, czyli zupełnie nie tak, jak natura chciała:)

nawet śmiesznie to wychodzi, bardziej niż zwykle nie mogę doczekać sie momentu blokowania, kiedy ujawni się (pobożne życzenie) cała uroda szala:)

bardzo proszę moje Muzy o dalsze wsparcie:) Muzy słyszą? kciuki trzeba trzymać!

a skowronkom chyba czarną szmatą głowy przykryję, bo jest zapiątek,a przydałoby się jednak od czasu do czasu wyspać… bo niestety żaden ze mnie Napoleon ani Pani Thatcher, którzy opędzali się czterema godzinkami snu. dla mnie brzmi to bardziej jak drzemka:) ja musze przynajmniej siedem godzinek przeleżeć w łożeczku

pozdrawiam

Uboga Zośka…

2011-02-20T17:20:00.003+01:00

… albo leniwa Mysza, zależy z której strony sprawę rozpatrywać. moim skromnym zdaniem, obie nazwy pasują w miarę nieżle.

otóż: zabrałam się za dzierganie szala “Sofia Kiri”

i od razu widać dlaczego uboga Zośka tudzież leniwa mysza

po pierwsze: nie raczyłam uwzględnić faktu istnienia bąbelków - ignoruję je konsekwentnie od początku do końca

po drugie: wybrałam kolor popielato – srebrzysty, skromny

po trzecie: dziergam to i dziergam, i wydziergać nie mogę:) chociaż tutaj mam świetne usprawiedliwienie: bo ja się Moje Drogie delektuję:) bo dziergam z angory, która mam miękkość obłoczka. co prawda , tochę kudłaty ten obłoczek, ale wrazenia dla “macadysty, macajacego, macanta:)))” są niepowtarzalne.

i co ? obie nazwy pasują:) i bądz tu teraz mądry…

pozdrawiam

to musi iść w świat

2011-02-10T14:43:00.002+01:00

nadeszła wiekopomna chwila…

po latach daremnego wyczekiwania i chlipania po kryjomu w rekaw;) otrzymałam kartkę Walentynkową:

od dziecka własnego, silnie małoletniego

z akcentami humorystycznymi - Balentynka i koham - biją wszystko na głowę:)

hop, hoooop…

2011-01-31T20:23:00.002+01:00

czy jeszcze ktoś mnie tutaj pamięta?

wydawać by się mogło, że ja zkolei zapomniałam o istnieniu własnego bloga… albo, że zapomniałam jak się bukwy stawia… albo, że zaistniały tzw inne okoliczności znajdujące się poza moją kontrolą. to ostatnie, to może trochę…

otóż:

tu uwaga, bo dla wielu poniższe słowa zabrzmią niemalże obrazoburczo:

nie chciło mi się robić na drutach!

nie ciągnęło mnie do tego nic, a nic. a kiedy brałam swoje jestestwo na poufną rozmowę i przypominałam temużże jestestwu, zeby się nie wygłupiało, bo przecież czujemy się żle oraz robimy się nerwowe i wredne, kiedy nie orzymamy swojej dziennej, niezbędnej dawki dziergania, to ono wołało uparcie – nie kcem! a przymuszone posuwało sie do perfidnego sabotażu ; gubiło oczka, myliło wzór…

to przecież można się wkurzyć niewąsko!!!

a potem wredne jestestwo szukało wrażeń i mocno nadwyrężyło blacharkę samochodu własnego, z bólem serca płaconego – i to dwukrotnie w ciągu tygodnia ! tu przypomina mi się Robert deNiro, mówiący o przypadkach – wypadkach- ‘ no i niechcący przejechała go ciężarówka – DWA razy” tak też - jako przypadek przedstaiwłam to małżonkowi , ale jakby tego nie kupił.

zastosowałam więc wyższą kombinatorykę: żeby tak bardzo na mnie nie było, przywołałam na pomoc medycynę, czyli powędrowałam do okulisty. niestety okulista nie współpracował, ueeech, bo wada wzroku jest ale nie aż taka znowu wielka , więc mnie to nie usprawiedliwia. i jeszcze okulary trza było nabyć… wierz tu medycynie! znam wiele kobiet wyglądających w okularach pięknie, bajecznie i wspaniale.. czemu więc ja w każdych wyglądam jak nie przymierzająć: półgłowek?

niech już tak będzie jeśłi tak być musi – przyniosłam okulary do domu, założyłam, wzięłam druty…

i znalazłam sięw niebie! pierwsze wrażenie: ktoś wkońcu umył szyby w tym lokalu:)

jestestwo tez było jakby zadowolone i pozwoliło próbnie wziąć się do roboty. i kontrolnie, wydziergałyśmy skarpety do spania z wełny bardzo osobistej, czyli własnoręcznie ukręconej jesienią (corriedale podwójnie skręcone)

gdybym miała ogon - machałabym nim do zwichnięcia, gdybym była kotem mruczałabym z siłą ciągnika ursus, gdybym była koniem brykałabym jak nakręcona… gdybym była prosiakiem… hm, to nie najlepszy przykład:)

w każdym bądź razie: dostąpiłam iluminacji i poznałam odpowiedż na pytanie; po kiego czorta robić skarpetki, zamiast iść i spokojnie sobie kupić:) otóż skarpetki ze sztucznych tworzyw niech sie schowają, przynajmniej jeśli chodzi o użytek domowy. cudnie jest miec stopy otulone wełenką… mięciutko, cieplutko, błogo… a tak dziwiłam się, dlaczego amerykanki tak zawzięcie dziergają skarpetki… cóz będę dziergac i ja- udzieliła mi się świadomość zbiorowa.

ładne, czy nieładne- uwielbiam je!

a po zrobieniu skarpetek jestestwo wpadło w dobry nastrój i pozwoliło jeszcze pokręcić:

i ukręciło mi się ponownie corriedale – około 500 metrów ale nie wiem w ilu gramach, bo wagi kuchennaj na stanie brak.

wydaje mi sie, ze istnieje zależnośc pomiędzy błogostanem stóp a ogólnym samopoczuciem:)))

pozdrawiam

wszystko jasne

2011-01-07T14:15:00.000+01:00

żeby nie przedłuża:

włóczka znalazła nową właścicielkę. za sprawą sierotka Radusia, którego zaprzęgłam do roboty jako osobnika w pełni obiektywnego, wełnę otrzymuje:

Ahrana

Radek śmieje się mi tu z boku, że nie będzie mógł spać spokojnie ze świadomością, że znienawidziła go właśnie ponad setka kobiet;) ale już szykuje się na następną zabawę, podpowiada, że Dzień Kobiet to będzie dobry termin:)

pozdrawiam

marta

p.s Ahrana - proszę o Twoje namiary

na dobry początek…

2010-12-30T15:35:00.004+01:00

poprzez wzgórza kapusty z grzybami, poprzez hałdy pierogów z kaszą gryczaną, poprzez potoki barszczu czerwonego i sporo innych rzeczy , których jeść nie należało, a się zjadło – powracam:)

a skoro wracam i rozum także wraca na swoje miejsce ( do tej pory bidulek grał drugie skrzypce, bo imć Żołądek rozpychał się, trawił … trawił… i traaaawił) to wymyśliłam sobie, że czas na konkurso-rozdawajkę pt “Na dobry początek 2011” tudzież “ żeby nie było gorzej” – co kto woli:)

do wzięcia jest to:

5 motków farbowanej przeze mnie wełny Merino superwash (motek:100gramów/300m)

warunki udziału:

wszystkie klientki sklepu "Zagroda" są włączone do zabawy automatycznie – mogą leżeć na pleckach i wypoczywać
jeśli nie jesteś moją klientką – pozostaw proszę komentarz pod tym wpisem

losowanie odbędzie się 07.01.11

pozdrawiam

kreacje, dezintegracje…

2010-12-17T15:53:00.003+01:00

po paru ładnych już latach zdiagnozowałam u siebie dziwną przypadłość: mniej więcej w połowie grudnia zachodzi wielkie, nieprzewidywalne, niszczące , grożne zjawisko…

... Martusia przeobraża się w potwora, który za cel życia postawił sobie GENERALNE PORZĄDKI. ale to dopiero początek, bo przecież, żeby móc sprzątać, trzeba dostarczyć sobie tzw surowca do sprzątania, czyli: na środku niemalże każdego pomieszczenia piętrzy cała zawartość szafek, szaf oraz schowanek rozmaitych, piętrzą się zabawki dziecięce do przejrzenia. stos rzeczy czekających na uprasowanie sięga co najmniej Giewontu, kuchnia wydaje posiłki mało skomplikowane, mało finezyjne, za to szybkie w przygotowaniu. życie towarzyskie zamiera niemalże całkowicie, bo… Potwór sprząta! i jeszcze denerwuje się nad mopem , bo nie jest perfekcyjnie! bo nie jest ładnie! bo nie ma nastroju świąt, a już dawno powinien się zjawić!!! dlaczego Swięta to udręka , dlaczego?

w tym roku też mnie to dopadło… nawet bardziej niż zwykle…bo dorzuciłam sobie malowanie

ale wiecie co?

w połowie malowania łazienki poszło sobie… bo logiką to rozłożyłam, czyli tak:

- jestem zmęczona, mam dużo pracy, ale powiedzmy sobie szczerze, gdybym nie czuła nad sobą bacika , to na pewno przymierzałabym się do tych porządków jeszcze pół roku… a tak, odgruzuję i będzie łatwiej żyć w tym domu. przy okazji znajdę wiele zapomnianych rzeczy, o których myślałam, że przepadły dawno temu

- będę mieć piękną, swieżutką łazienkę i to także zostanie, kiedy święta miną , a goście powiedzą “do widzenia”

- ładną dekorację domu zrobię - i to też da mi zadowolenie:)

podsumowując: to ogłupiałe sprzątanie to haracz, jaki muszę zapłacić za brak systematyczności w pracach domowych przez cały rok. i dobrze- taki widać mam styl. kiedy to zaakceptowałam to od razu zrobiło mi się lżej… i najważniejsze co zrozumiałam: robię to dla siebie … i dopóki tak jest, to ok. niepokój odszedł… najwyżej nie bedę Panią Idealną. i co z tego? i tak zawsze znajdzie się , ktoś kto ma bielsze obrusy, zieleńszą choinke i smaczniejszą rybę.

a kiedy już nakryję do stołu, zapalę świeczki, ładnie się ubiorę i spokojnie usiądę to… poczuję, że jest inaczej niż przez ostatnie dni, poczuję, ze… przyszły święta:)

będzie dobrze:)

po tym przydługim wstępie pokażę jeszcze, co mam do pokazania, bo to przecież blog dziewiarski i moje filozofie nie są najbardziej pożądanym jego elementem. a zatem do dzieła!

muszę przyznać ,ze jestem z siebie całkiem zadowolona , ponieważ chusta została zrobiona z wełny ufarbowanej przeze mnie, no i skończyłam przed Wigilią( bo to prezent ma być)… chyba zrobię też taką dla siebie:)

wzór to Bitterroot, druty 3,5 wełna BFL sock .

pozdrawiam

kwiotek …

2010-12-03T12:27:00.003+01:00

…obowiązkowo różowy – różowiutki , jak , jak… nie wiem nawet co. bo takie różowości to chyba w przyrodzie nie występują. jednakowoż dziecko kategorycznie zaządało tegoż to kolorku i nie ma mocnych. osmielam sie nawet stwierdzić, ze to nie osioł jest najbardziej upartym stworzeniem na świecie, tylko mała dziewczynka, która własnie poszła do szkoły. tak wielka determinacja w tak małej istotce…. no ale do tej pory w bliskim otoczeniu nie kręcili się Tolkowie, Bartkowie, Krzysiowie i inni tacy;) czyli “róziowe” być musi, bo to czysty szyk i styl, klasyka mody w klasie 1a

oto więc jest Róziowy Kwiotek

kwiotek jest bardzo prościutki, bo przy tym kolorku nie potrzebował zadnej wyrafinowanej formy. listki zrobione są osobno, następnie doszywane.

dzisiaj miał swoją premierę, ciekawe jak się sprawdził?

ukręcone

2010-11-15T10:06:00.003+01:00

zabawy z kołowrotkiem ciąg dalszy…

tym razem popełniłam 560 metrów włoczki 2-ply

czesanka corriedale, farbowana przeze mnie kolorem popielatym i burgundem

jeszcze nie wiem ,co z tego będzie:)

pozdrawiam

domatorstwo

2010-11-12T20:07:00.005+01:00

tak mi się porobiło, że gdy nie muszę, to nie wychodzę z domu. ostatnia próba przebicia się na tzw. miasto skończyła sie wzywaniem pomocy drogowej, bo utknęłam w błocku tak, że żadna ludzka siłą nie zdołała mnie z tegoż bagienka oswobodzić. . Od razu można poznać, że to stolica…

Dla listonosza jednak okrutna jestem, bo biedaczyna dowozić przesyłki musi… ale kiedy patrzę na niego, to nie wydaje mi się, żeby miał z tym jakikolwiek kłopot, bo gna tak, że chyba pierwszą kosmiczną osiągnął , a w związku z tym błoto mu niestraszne.

ostatnio doniósł:

czyli dokształcać sie będę:)

1) z przędzenia

2) z farbowania

3) z pikowania maszyną do szycia

ad 1) moje przędzenia zaczęło się od d … strony, bo należalo pojechać na kurs przędzenia i oszczędzić sobie wielu rozterek i kłopotów. nie zrobiłam tego, chociaż bardzo chciałam… koniec końców spędziłam długie godziny na you tube. a ponieważ należę do osób, które muszą mieć knigę w garści, by poczuć sie pewnie , oto i podręcznik: start spinning – ogólne wiadomości potrzebne do rozpoczęcia zabawy z kołowrotkiem – mnie wyjaśniło, po co są gręple:)

ad 2) farbowanie : “hand dyeing yarn and fleece”, “ visually hand dyeing” dobre ksiązki do ugruntowania wiedzy intuicyjnej. ważne: należy wziąc do serca przepisy bhp, jeśli nie chce się smarkać na rózowo, bądź inny ciekawy kolor:) przerabiałam to na własnej skórze, a właściwie – nosie:)

ad 3) bo ja kocham patchwork – na razie miłością raczej nieodwazajemnioną, ale pracuję nad poprawą relacji :) ksiązka “ machine quilting” w formie lekcji –cwiczeń do wykonania – pożyteczna rzecz – zamierzam się dostosować

a na razie, będąc w deficycie rzeczy “ładnych” i ozdóbek wszelkiej maści, ( bo mój dom ciągle jest tylko budynkiem, a nie Domem) zafascynowalam się projektami Tildy. list do Mikołaja z prośbą o takie książki został wysłany ( chociaż może bezpieczniej będzie kupić sobie samej, bo jak znam zycie , to skończę z deską do krojenia lub kolejną formą do galaretki - przy czym rzeczą ogólnie wiadomą jest,że nie przepadam za gotowaniem)

a oto nieśmiałe próby Tildowania : kaczucha napółczasata

brakuje jej jeszcze partnera i dziaciaczków

“pomyślę o tym jutro”

pozdrawiam

za oknem

2010-11-02T20:16:00.002+01:00

zanim przejdę do sedna sprawy, nadrobię zaległości:

po pierwsze: dziękuję Wam za miłe komentarze pod adresem czapki. przydały się:)

po drugie: wzory, o których wspominam są z reguły podlinkowane, nawet jeśli w ferworze pisania nie zaznaczę linku innym kolorem, on tam jest;)

a teraz do rzeczy:

kolejny przejaw nowej manii: 200 metrów wełny 2-ply skręconej z runa corriedale. brzmi niepozornie, to “tylko” 200 metrów, ale siedziałam nad tym dwa dni. czesankę farbowałam sama, z duszą na ramieniu – sfilcuje się czy nie? bo jak wiecie do filcowania to ja mam wyjątkowy talent (pamiętacie jak skończyło nieszczęsne Listowie?)

dokręcę jeszcze trochę i będą skarpetki do spania… bo kiedy normalni ludzie rozbierają się do snu, to ja się ubieram:)

pozdrawiam

z uśmiechem nie-zębistym

2010-10-25T19:37:00.004+02:00

i skończyło się użalanie nad sobą; trzeba było wstać , pojechać do szkoły, na pocztę, do sklepu… trzeba ogarnąć domowy rozgardiasz i już! nie ma nad czym rozmyślać. i dobrze, bo stopień ogólnego rozmemłania własnego zaczął być męczący nawet dla mnie.

ale:

ponieważ nie jestem jeszcze w szczytowej formie, no i żeby nie wywiało mi z głowy tego i owego, to… czapkę sobie zrobiłam!

najpierw spodobał mi się beret Porom, potem pomyślałam ,ze fajnie byłoby , gdyby miał szerszy ściągacz. już już nabierałam oczka na druty, kiedy na Ravelry pognało mnie parę stron dalej: każdy wie, że ciężko tak po prostu odejść od komputera, kiedy przegląda się tę kopalnię wzorów. i co? znalazłam ten wzór: intuitive, gdzie wszystko było tak, jak zamierzałam dziergać. no to co się będę męczyć skoro wzór jest już gotowy? zabrałam się do pracy, na pełnym luzie, bo w opisie pojawiło się sformułowanie, że “ jeden wieczór dziergania i czapka gotowa”

no to dziergam: “Indiana Jones” mija , a ja jestem z robotą w lesie, potem minęło jeszcze dwa odcinki “ Biura”, a u mnie nic! jeszcze nieskończone. w niedzielę dorzuciłam jeszcze do tego (o wstydzie!) “dumę i uprzedzenie” dopiero przy tym nastąpił szczęśliwy finał. dlatego pytam: czy ktoś wie , ile to jest tak naprawdę “ jeden filmowy wieczór”? czy jestem żółwio-podobna? czy raczej przeciętnie dziergająca? nie zrozumcie mnie źle , nie mam kompleksów, przecież nie chodzi o to , żeby robić na czas.. ale ciekawa trochę jestem, nie będę ukrywać…bo mnie się wydaje, że jednak robię powoli:)

no dobra, teraz z “ uśmiechem nie-zębistym” , co jest trudne , kiedy człowiek sobie przypomni to sformułowanie, prezentuję:

chciałam zrobić także zdjęcia z boku, ale kiedy ręka zaczęła mi dziwnie trzeszczeć, dałam sobie spokój. jednak ciężko jest zrobić sobie samemu zdjęcie czapki na głowie. a Lola nie pomogła tym razem, bo swoją głowę straciła chyba jeszcze w fabryce:)

na czapkę zużyłam 1,5 motka ideala. ściągacz robiłam na drutach nr 3, resztę na 3,5

pozdrawiam

nudą wieje…

2010-10-21T20:54:00.004+02:00

… z tego bloga…

niby coś się pokazuje od czasu do czasu, ale jakieś to takie nijakie, bezbarwne... żeby to chociaż napisane porządnie było… żeby ta kobita jakąś osobowość miała… a tak? nudy.. “ aż się chce wyjść z kina”

nie jest dobrze, drogie Panie, oj nie…

dorzućcie sobie do tego przemyślenia o samotności w tłumie, niezrozumieniu przez świat i na odwrót: niezrozumieniu świata…

czyli: Martusia się przeziębiła. nie na tyle poważnie, żeby leżeć i dogorywać, ale w sam raz na tyle, żeby do łez doprowadzała myśl o tym ,że terapeutyczny rosołek musi być ugotowany własnoręcznie ( a nie przez np. krasnoludki, dobre wróżki byłyby też akceptowalne), że przysłowiowa szklanka herbaty sama do człowieka nie przyjdzie, a zdolności do telekinezy są w tym przypadku zerowe. okropieństwo.

jeśli się szybko nie wyleczę, to sama ze sobą nie wytrzymam!

i na dokładkę jakimś paskudztwem “wszechstronnym działaniu’ się nafaszerowałam i oczy same mi się zamykają, a głowa się kiwa, jak kurze na grzędzie! niby nic , ale to czyni robótki na drutach hobby potencjalnie niebezpiecznym dla życia;) czyli na tym polu wiele nie zdziałałam.

widać tak być musi…

natomiast z wielką przyjemnością i z pewnym zaskoczeniem odrabiam ćwiczenia z przędzenia. rozłożyłam się przy kaloryferze, w wełnianych skarpetach i okryta kocem - wyglądam trochę jak pancernik. ale tutaj raczej nie wbiję sobie niczego w oko, kiedy niepostrzeżenie przysnę;) a zresztą, o czym tu mówić: jestem na takim etapie, kiedy nie ma takiej siły, która mogłaby utrzymać mnie z dala od kołowrotka. tym bardziej, że zaczęło robić się całkiem przyjemnie: nie mam jeszcze rozterek, ze mało umiem, ze może nie wychodzi mistrzowsko.. na razie cieszę się ,ze nić nie rwie się tak często!

wymyśliłam sobie, że pobawię się “na róziowo” , bo ten kolor podobno na człowieka dobrze wpływa, różowe okulary i te sprawy…

i jak różowy obłoczek objawił się mój pierwszy motek wełny, który ma szanse nie trafić do kosza: to czesanka merino – mieszanka kolorów “Whisper”

idealnie nie jest, ale jakoś mnie to nie dobija, zajmuję się się tym niezbyt długo, muszę jeszcze swoje odcierpieć:) i poskręcać:)

teraz dla równowagi będę musiała zabrać się za jakieś brązy, czy co…

pozdrawiam

ohydki…

2010-10-07T13:18:00.003+02:00

ale i tak ich widok mnie wzrusza…

bo to ja je zrobiłam:)

paskudne są jak trzeba, nawet nie udają, że nadają się do czegokolwiek… a to poskręcane zbyt mocno, a za chwilę zbyt luźno…

na razie jestem jak potencjalny kierowca na pierwszej lekcji nauki jazdy: cieszę się ,że to w ogóle jedzie!

i nie zrażam się niepowodzeniami, bo mówią, że trzeba ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć, żeby wyszło coś porządnego

nadzieja więc jest! i to mnie cieszy:)))

pozdrawiam

wdech…

2010-09-27T19:35:00.003+02:00

wydech…

i jeszcze raz: wdech, wydech…

zaczynamy:

zapraszam do swojej Zagrody

i już nic nie dam rady napisać, bo nerwowość jakaś mnie naszła i trema. ręce mi dygoczą uniemożliwiając pisanie czegokolwiek. nawet na drutach dzisiaj nie robiłam!

pozdrawiam

życzcie mi szczęścia:)

pierwszy dzień…

2010-09-23T13:56:00.003+02:00

…jesieni, taki piękny… nie mogłam nie zrobić zdjęcia tej dwójce:)

zabawa światłem i cieniem

a to prawdziwa bohaterka dziejszego dnia:

chusta z wełny, którą dostałam od Laury: to prawdziwy hand-made, ona skręciła, ja wydziergałam, a serca włożone w tę robótkę są aż dwa:)

pozdrawiam serdecznie

po chłopsku…

2010-09-20T13:53:00.006+02:00

udało się! skończyłam swój pierwszy męski sweter. trochę się z nim bawiłam, bo miał być piękny ponad wszelkie wyobrażenie;) bo miał być prezentem urodzinowym.

należało się więc porządnie przyłożyć. tak bardzo się przykładałam, że urodziny minęły ( nawiasem mówiąc, już lada chwila będą następne), a swetra jak nie było, tak nie było. w końcu nadszedł taki dzień, kiedy zrobiło mi się wstyd tak bardzo, że wyciągnęłam truchło z szafki, usiadłam i skończyłam.

wczoraj wieczorem sweter trafił do właściciela i z tego ,co wiem ,ma dzisiaj swoją premierę: wyjście do pracy. ciekawe , jak minie mu pierwszy dzień?

pocieszam się,że początki zawsze bywają trudne i że następny wytwór męski nie będzie musiał czekać tak długo, żeby ujrzeć światło dzienne:)

pomysł na sweter został podejrzany tutaj. dziergałam na podstawie zdjęć z wełny Cascade ecological wool. zużyłam 3 motki… ale 250 gramowe:) powiem szczerze, że miałam problem z doborem włoczki : próbek zrobiłam tyle, ze wystarczyło na kołderki dla wszystkich laleczek poly pocket, jakie tylko były w domu. pasowałaby mi tu też alpina - ma odpowiednią grubość, ale obawiam się, że sweter nie wytrzymałby długo ( tak ja było w przypadku mojej ukochanej Sylvi)… a skoro sweter był taki wyczekany, to niech chociaż trochę posłuży:)

żałuję tylko, że na zdjęciach nie widać wyraźnie wzoru.. ale zdjęcia były robione późnym wieczorem, w mieszkaniu, po długim proszeniu modela o pozowanie:) innych więc nie będzie:)

pozdrawiam

to lubię

2010-09-15T02:32:00.002+02:00

Rene nakłoniła mnie do zwierzeń na temat ulubionych rzeczy: mam wymienić tylko dziesięć, więc trzeba było porządnie pomyśleć i przeprowadzić ostrą selekcję.

zaczynamy z tym lubieniem, zakładam, że chodzi o “dyskretny urok drobiazgów” , jak z filmu o Amelii,

1. najbardziej na świecie lubię zapach kawy o poranku.

takiej z ekspresu, albo z tygielka, mocnej,esencjonalnej, cudownie aromatycznej… z mlekiem:) a jeśli jeszcze zdarzy się,że pijąc tę poranną kawę jestem w lesie albo nad jeziorem, to już blisko mam do Nieba:)

2. zaraz po kawie - zapach Świąt – nieważne w jakim wymiarze się je przeżywa – zapach jest zawsze magiczny: pomarańcze, piernik , choinka… do ideału brakuje jeszcze nuty pasty do parkietów

3. lubię zawinąć się w puchaty kocyk po sam czubek nosa ,usiąść przy kominku, poczytać, posłuchać muzyki, podziergać

4. lubię ten moment, kiedy wieczorem mogę sobie powiedzieć, że dobrze się dzisiaj spisałam, ze zrobiłam wszystko, co sobie zaplanowałam

5. pieczenie ciasta przyprawia mnie o dreszcze ekscytacji jak niejeden kryminał: wyrośnie, nie wyrośnie? lubię moment, kiedy zaglądam przez szybkę i już wiem, że wszystko będzie dobrze:)

6. lubię wełnę: wróć – mam bzika na jej punkcie. czasem łapię się na tym ,ze traktuję ją jak kolejny okaz kolekcjonerski… lubię to, że kiedy jest jeszcze motkiem, jest multipotencjalna – może być praktycznie wszystkim, a ja nadam jej ostateczny kształt (oby dorównał wyobrażeniom:))

7. lubię wstać bardzo rano i pobyć chociaż przez pół godziny sama ze sobą

8. lubię zapach ziemi, zwłaszcza wiosną, kiedy mogę się już w niej grzebać

9. lubię chodzić rano na targ warzywny, zwłaszcza wczesną jesienią, kiedy bogactwo kolorów, form i zapachów osiąga maksimum

10.lubię zagajniki brzozowe, brzozy pojedynczo, lubię je zawsze i wszędzie

nie wskazuję kolejnych osób ,bo jak znam życie, wszyscy wzięli już udział. w tej zabawie na jakiś czas wypadłam “z obiegu”. Moja Karolinka pomaszerowała do szkoły, Alunia do przedszkola: zmiany na całego. i chociaż mam teraz więcej czasu w ciągu dnia, to jeszcze to do mnie nie dotarło, nie mogę znależ sobie miejsca. no i oczywiście ,przeżywam… od razu przypomniał mi się dzień, kiedy wróciłam ze szpitala z moją malutką córeczką i jak osioł ostatni, albo wołek na miedzy ryczałam ,że “za chwilę pójdzie do szkoły, potem się wyprowadzi.. i już” no to poszła, nawet chętnie. i odkryła uzależniającą moc lizaków ze sklepiku szkolnego:)

a z powodu klęski urodzaju w postaci dzikich ilości grzybów, w całej okolicy nie ma octu, ba , nie było go też w Almie i w pobliskim supermarkecie. farbowanie chwilowo zawieszone, mam nadzieję, że na niezbyt długi czas.

pozdrawiam

kolejne kroczki…

2010-08-16T11:20:00.004+02:00

dziękuję Wam za ocenę moich farbowańców:) bo człowiekowi czasem trudno być obiektywnym w stosunku do swoich własnych wytworów, zwłaszcza jeśli w ciężki zachwyt wprawia sam fakt, ze przędza zmieniła kolor w ogóle, nie nabierając w tym procesie giętkości i miękkości drutu ogrodzeniowego;)

na temat samego procesu farbowania można znaleźć wiele filmików na you tube, a także na blogach znakomitych koleżanek, o których wspominałam w poprzednim poście.

opowiem Wam , jak ja to robię:

lubię, kiedy kolory wzajemnie się przenikają, uzupełniają, dopełniają… lubię kiedy występuję jedna barwa o różnych natężeniach np. od jasno – niebieskiej prawie do granatu.

nie potrafię dokładnie wskazać źródła, które mnie zainspirowało do farbowania “jednogarnkowego”, bo sporo się tego wszystkiego naoglądałam ,naczytałam. ostatecznie natchnęlo mnie chyba wspomnienie z ćwiczeń biochemii, kiedy robiliśmy elektroforezę. był tam takie etap, kiedy trzeba było dodać medium, nośnika, na którym cząsteczki białek wędrują sobie w najlepsze: kiedy doda się zbyt dużo medium białka wędrują szeroką smugą, ślad jest mocno rozmyty . jeśli zaś damy zbyt mało medium, białko nawet nie raczy ruszyć z miejsca, albo robi to baaardzo opornie . pomyślałam, że podobna sytuacja ma miejsce podczas barwienia w garze: jeśli barwnik rozpuścimy w dużej ilości wody, będzie migrował wszędzie, gdzie ma ochotę i zabarwi wszystko w miarę równomiernie. jeśli damy zbyt mało wody: wyjdą na m wyraźne ciapy. cała sztuka polega więc na dobraniu odpowiedniej ilości wody w garze

spójrzcie na zdjęcie: drugie od lewej turkusy zostały zabarwione w zbyt małej ilości wody i widać,że barwnik słabo migrował i mamy plamy koloru, zamiast łagodnych przejść : jak dla mnie - do przefarbowania. kolory jesieni - tu było więcej wody i mamy łagodne przejścia pomiędzy poszczególnymi kolorami

po tej podbudowie teoretycznej, czas na konkret:

do farbowania używam szerokiego rondla albo gara, takiego, żeby buchta wełny rozłożyła się w miarę płasko, bez spiętrzania się

namoczoną uprzednio buchtę wkładam do gara z roztworem barwnika : to co wystaję, przyciskam trochę łyżka, żeby złapało kolor, troszkę “gmyram, żeby barwnik dotał wszędzie. po skończeniu “gmyrania” rzeczy mają się tak: co wystaje to wystaje, co się moczy, to się moczy ale wszystko swój kolorek ma. na koniec to, co wystaje, zabarwi się słabiej

gotuję na wolnym ogniu jakieś pół godzinki, czterdzieści minut. w międzyczasie woda odparowuje troszkę.

przygotowuje roztwór barwnika “dopełniającego” i ciurkam go na środek ,albo przy ściankach gara, albo tu i tu.

na zdjęciu widoczna jest ciemniejsza smuga przy ściance gara – to jest właśnie dodany barwnik.

znowu gotuję - przynajmniej 40 minut – kiedy barwnik się wchłonie, woda robi się przejrzysta. w międzyczasie można obserwować, jak barwnik rozprzestrzenia się, już nie tworzy wyrażnej smugi, przypomina raczej cień

wyłączam gaz i pozostawiam wełnę do ostygnięcia i już. potem płuczę i oglądam , co też udało mi się wymodzić:) ten etap niezmiennie mnie ekscytuje:)

i cwiczę, ćwieczę, ćwiczę… raz coś wyjdzie fajnie, innym razem beznadziejnie…wychodzę z założenia, że “ nie od razu Rzym zbudowano” i już:) bez napinki:)

Wyświetl cały album

technicznie:

barwiona wełna to odnaleziona po Babci Alicji przęda owcza średnio-gryząca podhalańska. partia z poprzedniego wpisu to było “moje” urugwajskie merino tzw. undyed . teraz zamierzam zrobić zakupy tutaj

tym razem użyłam barwników Kakadu do wełny, w następnej kolejności przetestuję Kakadu uniwersalne

moja metoda może zawierać błędy, może ktoś robi to lepiej,prościej- zawsze mogę się mylić ,albo kombinować jak koń pod górkę :)

a teraz, na zakończenie – wytwór z Wiśni z kropelką czerni

jak widać nie do końca Wiśniowa wyszła…

ale mnie się podoba… wzór to Shetland Triangle, druty 4,5 . zużyłam jeden motek merino 100 purewool, pierwotnie, undyed

dziwne makarony

2010-08-05T20:54:00.006+02:00

na wstępie pragnę podziękować za liczne komentarze z miłymi słowami pod adresem Atramencika. jest mi naprawdę miło, kiedy skrobniecie parę słów:) jeszcze raz bardzo pięknie dziękuję!

tak jak słusznie zauważyłyście, walczę z krągłościami… a w garach mieszać coś trzeba, bo przez tyle lat człowiek nawyk w sobie wyrobił, zaczęłam więc bawić się w gotowanie “dziwnych makaronów”

nazwa wzięła się stąd, że jakoś tak w długi weekend czerwcowy byliśmy na Mazurach razem ze Szwagierką i Starającym się (o jej względy, oczywiście). a, ze dzięń wcześniej dostałam swój pierwszy barwnik do wełny, nie było nawet mowy, żeby nie wziąc go ze sobą. mogłam zapomnieć wielu rzeczy, ale gar do farbowania, drewniana łyżka, wełna i barwnik zostały zapakowane z należytą atencją. na miejscu zaczęło się farbowanie… nieśmiało, próbnie. wszystko na fioletowo – jak leci, bo barwnik kupiłam tylko jeden. i tak stał sobie gar z fioletową wodą i wełenką, jak należy… w tym czasie Starający się wpadł do kuchni i zaczął myszkować po garach. kiedy dotarł do mojego, ucieszył się, że zupa jagodowa będzie i przymierzał się do próby jakości… co dalej było nie wiem dokładnie – w każdym razie wybiegł na taras z pytaniem ,czy na pewno te dziwne makarony to na obiad się nadają:))

trochę jednak znudziło mi się farbowanie wszystkiego na fioletowo, zwłaszcza kiedy człowiek poogląda sobie jak farbuje Fanaberia, Kocurek, Laura, Cu@5 i Pimposhka. od razu ręce latają, karta płatnicza cichutko jęczy z przerażenia, a tzw stary robi się zielony, bo “co ty znowu wymyśliłaś, kobieto!” no co ja poradzę, że ta wełna to się do mnie tak czepia i czepia? walka z wewnętrzną naturą jest z góry skazana na porażkę;)

a, ze właśnie u Pimposhki pochwaliłam się, że listonosz doniósł wełnę i farbki – więc do dzieła! to mój dotychczasowy urobek – jest jeszcze turkusik, ale nie zdążył wyschnąć

farbowanie jednym kolorem farbki, różne stężenia barwnika

tutaj popiel z kropelką czerni i wrzosowymi refleksami

oliwka połączona z popielem

niebieski w odcieniach

czerwień, wiśnia i kropelka czerni

farbowałam zupełnie intuicyjnie, podpierając się tym, co zobaczyłam u Dziewczyn i na You tube. farbowanie w garze, używałam barwników w saszetkach z motylkiem, kupionych na allegro, pomyślałam ,że do nauki mogą być bo są stosunkowo tanie.

może być na początek?

Atramencik

2010-08-03T13:00:00.002+02:00

matko jedyna, już myślałam ,że nie napiszę tego posta. podejść miałam sporo, za każdym razem tkwiło we mnie silne postanowienie, że usiądę i napiszę- myślę ; w szkole pisać nauczyli, więc to nie jest takie znowu trudne. i za każdym razem coś się działo, a to telefon zadzwonił, a to w garach zbyt mocno bulgotało, a to dzieciaczki czegoś chciały… a kiedy było już względnie spokojnie, pies ukradł kocie saszetki i rozpracowywał je na trawniku, tym samym tworząc coś na kształt małego wysypiska śmieci.. tak więc od tego pisania to… nogi mnie bolą!

i teraz bez zbędnych ceregieli, bo nie wiadomo, co może wydarzyć się za chwilę (co za wariacki dzień!), przedstawiam Atramencika:

wzór pochodzi z czasopisma Rebecca nr 29, wydziergałam go z włoczki Pima Silk (85/15 bawełna/jedwab) na drutach 3,5. zużyłam 7 całych motków i mały kawałeczek ósmego

pozdrawiam

a jednak coś jest:)

2010-07-29T12:26:00.004+02:00

wróciłam.

w tym roku miałam nadzieję na bycie światową damą , korzystającą ze zdobyczy nowoczesnej techniki i co za tym idzie, na bieżące podczytywanie blogów i sprawdzanie poczty. skorzystałam zatem z promocji pewnego operatora na “O” i podpisałam umowę na mobilny internet.

i co?

umowa podpisana 30 czerwca, a internetu jak nie było, tak nie ma… nie warto już wspominać ile godzin (naprawdę: godzin) spędziłam przy telefonie w nadziei na rozwiązanie problemu… jeszcze mi gula rośnie na samo wspomnienie … ale i w tym szaleństwie były wesołe chwile: muszę tu wspomnieć o nietypowej rozmowie na infolinii: dodzwoniłam się do Pewnego Miłego Pana. Klaruję mu więc swoją sprawę, opowiadam jak jestem rozczarowana, jak zgnębiona i bezsilna… i co usłyszałam? “proszę się nie martwić, ja pani pomogę – proszę mi zaufać”. słabo? a do tego wszystkiego miał tak piękny głos… radiowy, przez chwilę miałam nawet nadzieję ze rzeczywiście nastał kres moich kłopotów:) niestety , nie pomógł, bo sprawa przekroczyła jego kompetencje. szkoda. zamiast “business everywere” miałam “trouble everyday'”

tak więc po powrocie zastałam masę zaległej korespondencji, odpowiadam na bieżąco, ale może zdarzyć się, że w tym natłoku coś przeoczę za co z góry i publicznie przepraszam:) czekało też sporo ciepłych komentarzy do chusty: serdecznie za nie dziękuję:) miód na serce:)

z wyjazdu przywiozłam za sobą prawie skończony Cropped sweater. brakowało mi jednego rękawka. pracowicie go sobie wydziergałam i teraz oba schną sobie, jakby chciały , a nie mogły. na razie więc pokazuję zdjęcia “techniczne”, bo szyć chwilowo nie mogę

skromniutki ten przodek, czyż nie?

pomyślałam sobie, ze ten sweterek będzie dobrą rozgrzewka przed jesiennym Vogue, gdzie jest kardigan wydziergany takim samym wzorem:

nawiasem mówiąc, mam już upatrzonych kilka modeli z tego numeru, ale o tym innym razem:)

a Blithe na razie sobie czeka… z tym jednym rękawkiem wygląda jak Nike. jeśli ją skończę to będzie prawdziwe zwycięstwo ducha nad leniem.

pozdrawiam

po cichu

2010-07-16T17:30:00.004+02:00

tak, jak mówiłam wcześniej: psuj czyha…

…lecz nie może być tak, że zostanę całkowicie pozbawiona dziergania. odkąd połknęłam bakcyla robienia na drutach, nie wyobrażam sobie wieczoru bez swojej dłubaninki. a że czas jest niesprzyjający, zajęłam się tzw. projektem rekreacyjnym. taki projekt musi spełniać kilka warunków, a mianowicie: nie może być zanadto absorbujący, ma być efektowny (w miarę możliwości) i do wykonania w stosunkowo krótkim czasie. ot, taki szybki budowniczy dobrego nastroju i oręż do przerwania złej passy. każdy potrzebuje czegoś takiego od czasu do czasu:) mój wybór padł na chustę, bo nie trzeba nic zszywać, a do schowania są dwie niteczki….czysta przyjemność:)

na pohybel psujowi!!!!

włoczka to Kauni Lace , przytargana z ostatniego Szarotkowa:)

pomyślałam sobie, że przy tak barwnej, wyrazistej włóczce najlepiej sprawdzi się prosty wzór… i wymyśłiłam sobie że wzór inspirowany Lavalette to będzie to! dopasowałam go do swoich potrzeb i oto jest – chyba mogę go uznać za swój? chyba różni się wystarczająco? mniejsza z tym, grunt ,że efekt końcowy mogę uznać za zadowalający

zużyłam mniej więcej 100 gramów włoczki, przerabiałam na drutach 3,5.

pozdrawiam

a fuj, jaki psuj!

2010-07-14T22:15:00.003+02:00

czas spojrzeć prawdzie w oczy: psuj się do mnie przypałętał… najwredniejszy z wrednych, diabelec jeden!
ostatnio popsuł mi rękawki w Blithe,   w ogóle chyba bardzo lubi bawić się z tymi częściami robótki, bo zamotał też przy rękawach od Urbana i koniec końców są zbyt długie.
święty by tego nie wytrzymał. a co dopiero ja… rzuciłam więc wszystkie zwłoki do szafki . myślę: trzeba zająć się czymś innym. może miło będzie pobawić się troszkę w decu…. i tak zrobiłam; jednak i to zajęcie wymaga spokoju wewnętrznego : przy czwartym podejściu do perfekcyjnego naklejenia motywu dałam sobie spokój. widać psuj jedzie po całości.

wywiesiłam wiec białą flagę, co się będę nerwicy nabawiać . jeśli ktoś zna dyplomowaną czarownicę to proszę o namiar:) w zamian za wikt i opierunek niech mi psuja przegoni:) chociaż , nie, z wiktem trzeba uważać, bo jak znam życie, to “śmierć będzie w sałatce”

a na dokładkę kilka dni temu kilka dni temu dostałam prezent od Laury – i tu dopiero pojawił się dylemat: bo prezent nie byle jaki: motek cieniutkiej przędzy , ręcznie skręconej przez Laurę. nawet nie chcę myśleć ile odcisków na szlachetnej niewymownej kosztowało jej wykonanie… ręcę świerzbią do dziergania, ale psuj czyha, gadzina jedna. na razie, wykazując daleko idącą ostrożność, znalazłam inne( niż dotychczas znane), zastosowanie dla tego moteczka.

bo gdybym miała go zepsuć… uuuuuaaaaa… wolę nie myśleć co mogłoby się stać:) armagedon to przy tym pikuś! no chyba ,że prewencyjnie zostałabym umieszczona na bezludnej wyspie, a gdyby były trudności ze znalezieniem tejże, to w grę wchodziłby również Księżyc (chociaż nie , to zbyt blisko).

a oto nowe zastosowanie handspunów:) ładnie?

czy rozumiecie moje rozterki?

dawać mi tę czarownicę, bo nie zdzierżę!!!!!

smak odzyskany

2010-06-30T11:07:00.003+02:00

naszło mnie: przypomniał mi się smak chlebka tureckiego, zapamiętany z dzieciństwa.

zaraz przeprowadziłam małe śledztwo, mające na celu ustalenie, czy można go jeszcze gdzieś kupić. niestety, nikt nic nie widział, nikt nic nie wie… chlebek przepadł jak sen złoty…

pomyślałam : Alma! oni mają tam różne wynalazki… był i chlebek turecki, a jakże, tylko, że … to była wersja “na bogato”, z figami i śliwkami, co stanowczo nie przystawało do zapamiętanej przeze mnie socjalistycznej wersji…

cóż robić? jeśli nie wiesz co robić: zapytaj googla . zapytałam więc : są przepisy na chlebek, i to nawet kilka wersji. mnie spodobała się ta z “ Moich Wypieków” : napatrzyłam się, napodziwiałam i wzięłam się do roboty. pierwszym krokiem było zdobycie melasy. wbrew moim oczekiwaniom, nie było to wcale trudne. w pobliskim sklepiku ze zdrową żywnością, gdzie chodzę po otręby owsiane, jest i melasa. i to jaką człowiek chce: buraczana i trzcinowa. tym razem wzięłam trzcinową, bo ponoć ma łagodniejszy smak… nie chciałam zostać porażona na dzień dobry “ smakiem swoistym” : człowiek musi się przyzwyczaić, kubki smakowe nastroić

do pieczenia zabrałam się z obawą. bałam się rozczarowania, rzeczywistość rzadko może równać się z wyidealizowanymi wspomnieniami…

ale spróbowałam kawałek i nie chwaląc się, dobrze się spisałam:) przepis ma potencjał. nadal jest trochę “ zbyt bogaty” ale daje radę. następnym razem dam mniej melasy

resztę szybciutko wrzuciłam do zamrażarki, żeby mnie nie kusiło więcej:) niech czeka na lepsze czasy… a ja idę na długi spacer z psem, żeby ten słodki grzeszek odpokutować. ale warto było:))

ukłony od Lady po polsku

2010-06-24T20:58:00.008+02:00

bez zbędnych słów dzisiaj:

przepis na February Lady Sweater autorstwa Pameli Wynne

obwód w biuście: 35 (37.5, 41, 41, 44, 49.5, 52.5)cali . rozmiar 41 pojawia się dwa razy w opisie- obwód w biuście jest taki sam ,ale różnią się szerokością ramion i szerokością rękawa; ten drugi jest większy
włóczka: 750 (850, 950, 1050, 1150, 1250, 1350) jardów dość grubej włoczki, określanej jako “worsted” ( np. 200 metrów na 100 gramów). Autorka użyła Sundara Worsted Merino kolor “Green Over Ochre.”
próbka – 18 oczek w 10 cm wzoru francuskiego
M1 – dodanie oczka : wykorzystujemy do tego poprzeczną” nić” pomiędzy oczkami
ażur: motyw powtarza się co 7 oczek:

1) oczko prawe, dwa oczka razem na prawo, narzut, oczko prawe, narzut, , ssk (zdjąć dwa oczka jak do przerobienia na prawo i przerobić je razem - patrz TUTAJ) oczko prawe 2) oczka lewe, 3),dwa oczka razem na prawo ,narzut, 3 o.prawe, narzut , ssk, 4) oczka lewe

zatem do dzieła:

1)nabrać 83 (83, 83, 87, 91, 95, 99) w zależności od rozmiaru. przerobić 3 rzędy wzorem francuskim

2)teraz ważny rząd: rozdzielimy robótkę na poszczególne części , czyli przody , plecy, rękawy. granice pomiędzy nimi oznaczone zostaną markerami: PM = umieść marker w tym miejscu, k=o.prawe

k 14 (14, 14, 15, 16, 17, 18), [PM, k1, PM], k 11, [PM, k1, PM], k 28 (28, 28, 30,32, 34, 36), [PM, k1, PM], k 11, [PM, k1, PM], k 15 (15, 15, 16, 17, 18, 19).

3) rząd w którym dodawane są oczka: przerabiać oczka prawe aż do pierwszego markera,M1, przełożyć marker, o.prawe,, przełożyć marker, M1. powtórzyć 3 razy, po ostatnim dodaniu oczka przerabiać o. prawe do samego końca

4) następny rząd, lewa strona robótki: 3 oczka prawe, zrobić dziurkę na guzik, prawe do samego końca

5) powtarzać punkt 3 i 4 16 (18, 19, 21, 24, 27, 30) razy, pamiętając o zrobieniu dziurki na guzik co 6,25 cm. powinniśmy otrzymać 211 (227, 235, 255, 283, 311, 339) oczek. usuwamy markery.

6) eyelet increases – rząd z dodawaniem oczek z pomocą narzutów: oczka prawe k7 (10, 8, 8, 8, 10, 14),umieścić marker, rozmieścić 41 (38, 47, 41, 41, 38, 39) narzutów w kolejnych 197 (207, 219, 239, 267, 291, 311) oczkach, umieścić marker, oczka prawe 7 (10, 8, 8, 8, 10, 14). w sumie powinniśmy otrzymać 252 (265, 282, 296, 324, 349, 378)

w tym miejscu jest pole do manewru: można zrobić więcej lub mniej narzutów “ w tułowiu” lub przy rękawach. zależy czy chcemy mieć sweterek bliżej ciała, czy może bardziej swobodny. tak samo w przypadku rękawów. ja dodawałam mniej oczek niż zalecano, i zrobiłam M1 zamiast narzutów, bo chciałam otrzymać gładki karczek, bez akcentowanego przez narzuty dodawania oczek

7) przerabiamy przynajmniej 3 rzędy wzorem francuskim, nie jest to ścisłą wytyczna: przerabiamy tak do momentu, kiedy szerokość rękawa ( chociaż bardziej poprawne byłoby chyba stwierdzenie: strefy rękawotwórczej, bo w tym momencie jest to “podobne zupełnie do niczego”) jest odrobinkę mniejsza niż pożądana szerokość przyszłego rękawa

8) pierwsze i ostatnie oczka robótki (liczba zależna od rozmiaru) przerabiamy cały czas wzorem francuskim – to będzie nasza plisa.

9) zaczynamy ażur: nie rozpędzamy się, robimy tylko cztery rzędy (jedno powtórzenie wzoru)

10) teraz będziemy oddzielać rękawy.

o. prawe 7 (10, 8, 8, 8, 10, 14),przełożyć marker, od tego miejsca przerabiamy ażur: 28 (28, 35, 35, 42, 42, 42) oczek prawego przodu, zdejmujemy 56 (56, 56, 63, 63, 70, 77) oczek na kawałek wełenki, który zabezpieczy oczka przed spruciem, nabieramy 7 oczek, przerabiamy 70 (77, 84, 84, 98, 105, 112) pleców, zdejmujemy, jak poprzednio 56 (56, 56, 63, 63, 70, 77) oczek, nabieramy 7 oczek , przerabiamy 28 (28, 35,35, 42, 42, 42) oczek lewego przodu, przekładamy marker, oczka prawe

mamy 154 (167, 184, 184, 212, 223,238) oczek tułowia

11) teraz przyjemnie dziergamy sobie tyle ile potrzebujemy, a właściwie troszkę mniej, bo będziemy dorabiać pliskę wzorem francuskim. do zakończenia robótki należy wziąć grubsze druty, żeby brzeg nie ściągał robótki. ja nie brałam , ale wtedy trzeba uważać ,żeby nie zakończyć zbyt ścisło.

11) rękawy: przekładamy oczka na druty skarpetkowe lub z żyłką, zależy, co kto lubi. widzimy,ze brzegi rękawa, “nie schodzą się” więc nabieramy 1 oczko z krawędzi, 7 oczek z tych nabieranych przy okazji rozdzielania robótki i znowu 1 oczko z drugiej krawędzi = 9 oczek dobranych

12) łączymy brzegi i zaczynamy przerabiać w okrążeniach. zaznaczamy początek rzędu,. dziergamy do ostatnich 9 oczek: ssk, 5 prawych , 2 prawe razem

13) od tego momentu przerabiamy ażur tak długo ,jak potrzeba, na końcu robimy pliskę ściegiem francuskim, zakończenie jak poprzednio

14) z drugim rękawem postępujemy tak samo

powiem szczerze: nie trzymałam się ściśle opisu, nie liczyłam oczek… mierzyłam jedynie co chwilę i kiedy uznałam , że czas na oddzielenie rękawów: oddzielałam, a kiedy czas na zakończenie: zakończyłam.

to fajny wzór do relaksującego dziergania – zero napięcia i stresu:)

9159

2010-06-19T19:30:00.002+02:00

skończyłam February Lady Sweater. i jeśli będę miała szczęście oraz sprężę się przy pisaniu tego postu, mój sweterek będzie 9159 wykonaniem tego wzoru. oryginalnie, czyż nie? ale on tak rozpaczliwie wołał do mnie z kolejki “rzeczy-do zrobienia”… prawie już głos stracił, bo wzywał mnie od 2 lipca 2008 roku. a że mniej więcej miesiąc temu zdarzyło się tak, że wypatrzyłam sobie na e-bayu Cotton Fleece…i cena była baaaaardzo zachęcająca… i skład taki fajny (80% bawełna, 20 % merino)… i grubość taka niespotykana… w 100 gramach 197 metrów… i kolor… i w ogóle…

tak się składa należę do osób, które realizują swoje pomysły bezzwłocznie ( wg horoskopu chińskiego mój żywioł to Ogień, więc nie ma się czemu specjalnie dziwić )

za dwa tygodnie z kawałkiem miałam to już u siebie:)

wrażenia: wizualnie jak typowa bawełna: trochę sznurkowate, matowe, ale w dotyku wyczuwa się różnice: dodatek wełny sprawia,że jest bardziej miękka niż “czysta’ bawełna . i przy blokowaniu miłe zaskoczenie: wzór wygładził się, złagodniał… tylko farbuje przeokropnie! nie wyobrażam sobie wykonania z tej włoczki sweterka np. w paski. dla upartych pozostałoby upranie włoczki przed rozpoczęciem robótki.

na szczęście kolor pozostał bez większych zmian.

wracając zaś do Lady:

do dziergania podeszłam z rezerwą: bo i ażur , bo takie strojne, bo to takie “nie moje”. a czy nie będzie tak jak z Brazyliadą? że nadłubię się nadłubię ,a potem oddam? jako,że deficyt sweterkowy daje mi się ostatnio we znaki, więc na próbę założyłam toto, kiedy szłam do dentysty. dał radę:) o dziwo, czuję się w nim dobrze. podoba mi się ten kolor, ni to granat, ni to jagoda… taki niedopowiedziany, fajny.

w sumie zużyłam 4 motki Cotton Fleece, dziergałam na drutach 3,5 (zalecana 4 , ale przerabiam luźno, więc zawsze biorę cieńsze druty, poza tym na 4 ażur wydawał mi się zbyt wyrazisty)

podsumowując: lubię ten sweterek.

pozdrawiam

p.s w następnym poście zrobię tłumaczenie; chyba ,że jakaś dobra dusza go zrobiła? bo czasem zapóźniona jestem?

Dzierganie po warszawsku

2010-06-14T16:34:00.003+02:00

Dzisiaj mamy coś na kształt święta: Dzień dziergania w miejscach publicznych. a ponieważ w tak ważnym dniu przytrafił się nam poniedziałek, postanowiłyśmy spotkać się w niedzielę i urządziłyśmy nasz dziewiarski comig-out w Łazienkach Królewskich.

zasiadłyśmy dostojnie na widowni Amfiteatru…

wyciągnęłyśmy robótki…

ale to nie my byłyśmy bohaterkami dnia: główne role zostały obsadzone już dawno:)

jak widać, ptasiory doskonale znają swoją wartość i mają świadomość pełnej bezkarności. robią, co tylko przyjdzie im do głowy…

a oto nasza skromna tym razem grupka…

humory dopisywały ja zwykle, a na wszelki wypadek, jako wzmacniacz pozytywnych uczuć:), zastosowane zostało ciasto z truskawkami

pozdrawiam

domowe sposoby na upał

2010-06-11T14:12:00.002+02:00

jak w tytule:

Jej Szlachetna Wysokość Dobrodziejka Strudzonych- Kawa Mrożona:) moja ukochana…

sposobem domowym, bez specjalistycznego sprzętu robimy ją tak:

bierzemy sobie słoik, ja biorę taki o pojemności jednego litra, i wlewamy do niego napar z kawy rozpuszczalnej, (lekko ostudzony, jeśli ktoś ma cierpliwość) – tak mniej więcej do 1/3 wysokości. słodzimy cukrem albo słodzikiem, albo wcale. dopełniamy zimnym mleczkiem ,ale nie do końca. zakręcamy słoik i porządnie potrząsamy (w tym czasie dobrze jest przypomnieć sobie ostatnią sytuację, w której byłyśmy, mówiąc oględnie – zdenerwowane. wtedy lepiej się trzącha i funkcja terapeutyczna też jakaś jest))

a potem to już tylko napełniamy szklaneczkę z kostkami lodu…

i…

uważamy, żeby się zanadto nie rozpędzić i do Wisły nie dokopać;)

kofeinowa jazda sprzyja również drutowaniu. dla ochłody February Lady Sweater :)) jakże mogloby być inaczej?

dziergany na leniucha, od góry.

pozdrawiam

zaległości…

2010-06-08T11:42:00.003+02:00

co tu dużo mówić… gryzło mnie ostatnio to komputerzysko, oj gryzło… już nawet patrzeć na niego nie miałam siły. darowałam sobie więc jakiekolwiek pisanie, bo i tak nic sensownego nie dałabym rady sklecić. oczywiście dziergałam ,bo bez tego, jak wiadomo, ani rusz:) w chwili obecnej pracuję nad czterema swetrami , dwiema chustami i jednym szalem, który właśnie dojrzewa do posiadania bordiury. brzmi strasznie! chyba jednak tak musi być i już. z tego chaosu wyłoniła się na razie chusta z merino:

wzór to La cumparsita. w oryginalnym projekcie użyto wełny skarpetkowej, akurat takiej nie miałam, więc wzięłam tzw “urugwajskie merino” w kolorze Lust i dziarsko zabrałam się do dziergania. wzór należy do tych “ekspresowych”- dzierga się szybko. sam brzeg chusty - wykończenie w kształcie, tulipanów ? , trójkątów? dodałam od siebie. nie kojarzę jak ten wzór się nazywa, ale ostatnio bardzo zapadł mi w serce.

a kiedy nie dziergam to farbuję i filcuję, wyrywam chwasty, sieję, sadzę i nawożę, sprzątam , gotuję – dla każdego coś miłego:) wyniki tych prac – niedługo:) jak widać, jestem “najety Bryś'” – wariactwo:) weszłam w fazę hiperaktywności, może lepiej przyjrzę się, co jest w tej wodzie mineralnej, którą ostatnio kupuje?

pozdrawiam

a jednak

2010-05-20T15:14:00.003+02:00

uda mi się pokazać coś wydzierganego… tym razem będzie to kolejna wersja Przytulnej, zwanej też Końska Derką, czyli Echo Flower Shawl

czyż nie jest stworzona do błogiego lenistwa w ogrodzie?

dziergałam z Kashmiru w kolorze ecru (druty nr 4), i przy tej okazji nadziwić się nie mogłam, jak duże różnice bywają pomiędzy rożnymi kolorami tej samej włoczki. ecru jest o wiele bardziej delikatny niż beżowy, zielony, czy też czarny. ha, jest nawet przyjemny w dotyku.

pozdrawiam

bez dziergania

2010-05-17T20:56:00.003+02:00

po pierwsze i najważniejsze: dziękuję bardzo za Wasze komentarze i słowa życzliwości i poparcia dla mojego nowego przedsięwzięcia. szczerze:) gdyby na świecie było więcej tak życzliwych osób jak Wy, żyłoby się sto razy lepiej i łatwiej:)

trochę rzadziej piszę, bo zajęta jestem; uczę się

zajmuję się zgłębianiem podstaw księgowości oraz przepisów wszelkiej maści. nie jest to takie proste i oczywiste, trzeba przestroić mózg na częstotliwości używane przez urzędników państwowych. może to i nie jest takie głupie, ale tyle tego jest…

dodatkowo, podejrzewam, że te fragmenty mózgu, który odpowiadają u mnie za myślenie o “technicznych” aspektach prowadzenia działalności , już dawno porosły mchem. i teraz nic tam nie chce nawet zaiskrzyć – żaden , nawet najmniejszy impulsik nerwowy nie dociera, ani nie wychodzi – ruch został wstrzymany raz a dobrze . muszę przekopywać się z kilofem, żeby doprowadzić je do stanu użyteczności. o matko! a może ja mało inteligentna jestem…

szykuję sobie także tzw Norę = kanciapę, gdzie będę sobie w spokoju (mam nadzieję) pracować. (ho, ho , jak to poważnie brzmi:) na razie jestem na etapie odgruzowania szafek. przy okazji wpadły mi w ręce stare zdjęcia. jak się więc domyślacie, całą robotę na pewien czas szlag trafił… ale zahipnotyzowało mnie to, co znalazłam….bo ze zdjęć łypało na mnie Blond Zjawisko;) tak, też miałam taki etap w życiu:) za parę lat będę mówiła pewnie o Wrednej Rudej:))) no nie mogłam się powstrzymać przed pokazaniem tych zdjęć, to pewnie przez ten deszcz taka rozlazłość mnie dopadła:) no i ten piesio taki słodziutki! teraz bezczelnie rozpycha się w łóżku, ale wtedy był taki uroczy; do schrupania

swoją droga: czy na Górze to słyszeli, że nie chcemy już deszczu?

podsumowując: organizuję sobie wszystko od nowa, myślę, jak racjonalnie wykorzystywać czas, bezczelnie zrzucam część obowiązków domowych na Czcigodnego. dopiero teraz do mnie dociera , ze przecież “ja też pracuję”.

pozdrawiam

o rozmowie z żywotem…..

2010-05-13T11:56:00.004+02:00

Laura powiedziała kiedyś, że nie mogę dość do ładu ze swoim żywotem, bo on nawet na chwilę nie przysiada w jednym miejscu. nie ma więc możliwości, żeby go złapać, wytargać za uszy, wyjaśnić w krótkich żołnierskich słowach, jak się sprawy mają… a potem do pionu zarazę ustawić.

przez pięć lat czyhałam na moment, kiedy ten piekielnik chociaż na chwilę przestanie kombinować na prawo i lewo, i będę go mogła przydusić werbalnie (i niewerbalnie też, ale to w ostateczności). nakładłam mu do głowy mniej więcej w ten deseń: weź się żywocie jeden w garść, zacznij coś robić w życiu, bo tak siedzisz i siedzisz , a lata lecą… a ponieważ zamierzam jeszcze całkiem długo pożyć, to z czego będę żyła na starość? a jeśli mi Małżonek w wieku średnim zgłupieje na amen i sobie mnie wymieni na nowszy model (nie takie rzeczy się zdarzają przecież), to co zrobię? z czym zostanę? a poza tym trzeba coś robić w życiu, mieć satysfakcję z wykonywanej pracy no i trochę za stara jestem, żeby dostawać kieszonkowe. chcę znowu mieć poczucie, że potrafię dojść do czegoś sama, że coś umiem, że praca daje mi satysfakcję. a jeśli jeszcze zarobię przy tym trochę pieniędzy, tym lepiej…

przy okazji rozpoczęcia akcji “mierzenia się” postanowiłam, że to mierzenie się będzie przebiegało wielopłaszczyznowo. że nie chodzi tylko o wymierne efekty w postaci utraty masy, lecz o mierzenie się z własnym lenistwem, poczuciem miałkości wszystkiego dookoła – o powrót “ na powierzchnię”

zrobiłam więc krok dalej: teraz już oficjalnie pracuję na własny rachunek. męki podejmowania decyzji mam już za sobą… teraz stoi przede mną inne zadanie - zarobić pieniądze przynajmniej na zusy, smusy i inne podatki

dlaczego o tym piszę tak rozwlekle? po pierwsze: jestem baaaardzo przejęta , a drugie mówi samo za siebie: urugwajskie lace merino:) to jest moje zajęcie: dzielenie się radością pracy z piękna wełną.

czyż nie są cudne? mogłabym patrzeć na nie godzinami. przebyły taką daleką drogę… uprzędzione gdzieś na urugwajskiej wsi, zdaje się, ze jeszcze wibrują tamtejszym powietrzem….a teraz są u mnie… aż korci mnie, żeby przerobić je wszystkie na szale i chusty, ale Radek co chwilę krzyczy: “pamiętaj, ze dealer sam nie bierze!” ale jak tu nie brać?

jeśli macie przemożną chęć dorwania go w łapki, zaglądajcie do Laury, która użycza mi swojego sklepu, żeby całe przedsięwzięcie przebiegało sprawnie i klarownie

ależ prywatę odstawiłam! ale to merino takie cudne jest… poznajcie je, poznajcie inny wymiar dziergania:) zakochacie się.

a to dopiero początek… trzymajcie kciuki, żeby chociaż na te opłaty dla urzędów wszelakich zarobić:)

pozdrawiam

Alter ego

2010-04-30T14:47:00.003+02:00

z okazji kolejnych już urodzin, które były niepokojąco dawno temu, dostałam od Czcigodnego włóczkę. tfu, co ja piszę, to nie włoczka, tylko najprawdziwsza w świecie wełna, a mówiąc już bardzo precyzyjnie , kaszmir. ponoć prawdziwy:) nie wiem, nie miewałam z kaszmirami zbyt wiele do czynienia, więc tak naprawdę można mi wiele wmówić. faktem jest, że czegoś tak delikatnego nigdy w rękach nie miałam…

cudo! i na dokładkę brązowe… i to tak brązowe jak czekolada mleczna, o której mówią, że ma “alpejskiego mleka najdelikatniejszy smak”. chcę przez to powiedzieć ,nieco rozwlekle, że ten prezent niezwykle mi się spodobał. podobał mi się tak bardzo, że kilka miesięcy robił za ozdobę na komodzie, bo nie miałam śmiałości, żeby zacząć z niego dziergać…

koniec końców zebrałam się na odwagę i zaczęłam: dłubałam i dłubałam, bo do każdego oczka podchodziłam z należnym nabożeństwem:) no, i druty wzięłam w rozmiarze 2,5. wzór powstawał w trakcie dziergania.

wyszło coś takiego:

jest długachny, szeroki, mięciutki …

wzór bez fajerwerków, ale podoba mi się baaaardzo… chyba zrósł się ze mną podczas dziergania, stąd nazwa:) łudzę się także nadzieją, ze pasuje do mnie : nie jest przebojowy, ale swój urok ma (heheee:) najfajniejsze jest to, że nie czuję się w nim “ustrojona”.
chciałam go sprzedać, ale teraz … no nie wiem…

pozdrawiam

technicznie…

2010-04-22T14:49:00.005+02:00

nie mam dzisiaj nic do pokazania, dzisiaj rozłożę Przytulną – zatulną na czynniki pierwsze…

zacznę od najważniejszego, bo ostatnio jakby mi się trochę zapomniało: Przytulna powstała wg projektu p.t “echo flower shawl" . jego autorką jest Jenny Johnson Johnen. wzór można ściągnąć bezpłatnie z ravelry

zaczynamy:

włoczka: oryginalnie użyto włoczki tzw. fingering ok 400 metrów w 100 gramach.

1) zaleca się rozpoczęcie robótki metodą Crochet cast-on: czyli robimy parę oczek łańcuszka i na środkowych oczkach,nabieramy trzy oczka i przerabiamy =/-12 rzędów oczkami prawymi, pamiętając o oczku brzegowym. chociaż jest to nieco uciążliwe, powinno ono być, bo w ten sposób tworzą się nam ładne "pętelki” do późniejszego nabierania oczek. po przerobieniu +/- 12 rzędów nabieramy wzdłuż dłuższego boku robótki 5 oczek, następnie prujemy łańcuszek i dwie pętelki “z dołu” robótki wkładamy na drut. w sumie mamy 11 oczek.

2) teraz robimy rząd lewymi. (oprócz początkowych i końcowych 3 oczek, które zawsze przerabiamy prawymi, bo będą one tworzyć bordiurę)

3)przerabiamy set up-chart jeden raz, autorka zaleca oznaczenie oczka “centralnego, środkowego” robótki dwoma markerami – po jednym z każdej strony. oczywiście nie zrobiłam tego, ale ja to leniwa jestem. po skończeniu set-up chart’u powinniśmy mieć w sumie 57 oczek

4) Flower chart powtarzamy 8 razy w celu uzyskania mniejszej chusty lub 13 razy i otrzymamy duzą chustę. uwaga: środkowe oczko przerabiamy jako oczko prawe przekręcone na prawej stronie, na lewej stronie na lewo. ten fragment można powtórzyć tyle razy ile się chce

4)border chart 1,2 lub 3

zaczynamy dziergać według border chart 1, zatrzymujemy się 12 oczek od oczka środka robótki, przerabiamy te 12 oczek border chart 2, środkowe oczko przekręcone, znowu 12 oczek border chart2 i dalej border chart 1. i bawimy się tak do ostatniego rzędu tego fragmentu wzoru

co do chart 3 : to uproszczona wersja – jeśli zdecydujesz się na chart 3 to robisz go zamiast chart 1 i 2: cały rząd przerabiany jest tak samo, a środkowe oczko “znika” we wzorze

5)teraz edge chart przerabiamy 1 raz

6) zamykanie oczek. autorka zaleca: dołącz drugą nić i przerób dwa oczka na lewo, teraz te same oczka zamknij razem na lewo, teraz jedno na lewo i zamykamy na lewo z wcześniejszym oczkiem . i znowu: jedno na lewo i przerabiamy dwa na lewo z wcześniejszym oczkiem

teraz trochę skrótów:

-knit on rs, purl on ws: przerabiać na prawo na prawej stronie robótki, na lewo na lewej

-b – oczko przekręcone

- yo – narzut

- k2tog dwa oczka razem na prawo

-ssk – to takie k2 tog tylko w drugą stronę – najlepiej zobaczyć - tu

-k3 tog – trzy oczka na prawo

- s2kp – zdejmij dwa jak do przerobienia k2tog, przerób jedno na prawo i to przerobione przeciągamy przez zdjęte – zobacz tutaj

-sk2p – zdejmij jedno oczko, k2tog, przełóż przez nie zdjęte oczko

-nupp- bąbelek robimy tak – na jednym oczku robimy 7 lub 9 narzutów i zostawiamy tak. na lewej stronie robótki przerabiamy to wszystko razem na lewo = p nupps together

-2 into –9 dwa oczka przerabiamy razem ale nie zdejmujemy z drutu tylko robimy 9 narzutów

-3- into –9 jak wyżej tylko narzuty na trzech oczkach przerobionych razem

jeśli coś jest niejasne- jest świetna strona z objaśnieniami skrótów: knitting help

i już, teraz tylko chowamy nitki i blokujemy

pozdrawiam CIEPŁO;))

ps. czy istnieje zamiennik dla tego piekielnego czarta? skoro już tak ładnie piszę “bordiura” to marzy mi się czarcik do kompletu:)

nagła potrzeba

2010-04-18T18:37:00.004+02:00

oderwałam się na chwilę od Penelopy, bo ze wszystkich sił zapragnęłam mieć chustę wielką niczym końska derka… taką, żeby opatulić się nią podczas chłodnych wieczorów, albo podczas leniuchowania na leżaczku:) bo jakoś zimno mi było…

poszło nawet sprawnie: zaczęłam w ubiegłą niedzielę, po drodze zabrakło mi włóczki, a w sobotę leżała już sobie przyszpilona na ręczniku.

przy bąbelkach klęłam nieco, bo nie dość, że ostatnie rzędy wloką się w nieskończoność, to jeszcze co chwila musiałam pruć (każdy bąbelek powstał z dziewięciu narzutów nabranych z jednego oczka na prawej stronie, a w drodze “powrotnej” na lewej stronie robótki, należało je przerobić razem na lewo). jakże te pętelki uciekały! albo okazywało się, ze przerobiłam również “ normalne” oczko…

i koniecznie trzeba pilnować, żeby narzuty były luźne, bo za chiny ludowe nie przerobi się tego bezstresowo.

lubię wzór kwiatków i nijak nie mogę się z nim rozstać:)

dziergałam z '”kashmiru” kupionego u Laury, na drutach 3,5. zużyłam trzy motki, ostatni kupiłam w pobliskiej pasmanterii

dziękuję Wam za kibicowanie Penelopie: dzisiaj zaczęłam drugi rękaw. i nawet założyłam zeszycik na notatki, więc na pewno je dostaniesz, Kasiu:) i tak, jak wspominałam: jestem bardzo przejęta tą robótką , bo robię na podstawie zdjęcia… jest stosowny wątek na Osince (jakżeby inaczej), ale opisu nie znalazłam. radzę więc sobie jak mogę:)

pozdrawiam

p.s z rozpędu (o wstydzie!) nie podałam źródła z którego pochodzi wzór: jest dostępny tutaj

Penelopa: początek

2010-04-14T22:33:00.002+02:00

powiedzmy sobie szczerze nie było takiej ludzkiej siły, która mogła powstrzymać mnie przed zaczęciem Penelopy… Batmański sweter poszedł chwilowo w odstawkę, bo czeka na przymiarkę ( przewrotnie mówię, że wolę poczekać na przyjazd przyszłego właściciela, niż potem pruć, przerabiać i zszywać na nowo) miałam więc idealną wymówkę, żeby zacząć nowe dzierganie. zaczęłam od rękawów z dwóch powodów: po pierwsze, bo wydały mi się najbardziej skomplikowane, a po drugie mój własny przodek oraz tyłek są w stanie, jakby tu określić, dynamicznych przemian (hura!). pomyślałam sobie zatem ,że zanim dobrnę do kadłubka Penelopy, to osiągną swój pożądany stan… poza tym Skąpstwo zaczęło szeptać o mniejszej liczbie motków, o mniejszych wydatkach i takie tam… akurat co do wydatków to Skąpstwo jest nieco w błędzie, bo Skąpstwo, za przeproszeniem, nie wie ile co kosztuje… i niech Skąpstwo uświadomi sobie, że niemal zawsze istniał jakiś Mecenas, który wykładał kapuchę:) tu trochę tak po cichu przyznam się, ze przegięłam,bo gdyby Skąpstwo nie turlało się ze śmiechu, to zręcznie odbiłoby piłeczkę i mogłabym się nawet trochę obrazić:)

zostawię już Skąpstwo w spokoju, bo ze śmiechu zaparska całą okolicę, bo coś tam miamle (co oczywiście jest niesprawiedliwe, bo miamle i miamle cały czas, a wygląda jak wiecznie niedożywiony)

a oto, co zdziałałam do tej pory:

jak widzicie, wybór padł na piaskowo – nie wiadomo –jakiego Ideala i chyba dobrze się stało… na tym etapie jestem zadowolona, chociaż prułam ,przerabiałam i znowu prułam… jedyne z czego jestem niezadowolona, to to ,że nie udało mi się uchwycić właściwego odcienia – to na pewno nie jest kolor szary. u dołu rękawa będą zakładki, uchwycone mankietem. dłubanina posuwa się raczej powoli ponieważ dolny fragment jest całkiem spory i dłubania przy tym trochę jest. zresztą pracuję nad tym projektem z wielkim przejęciem, prawie jak dziecko, które stawia pierwsze litery:) tylko żeby nie było tak jak z Brazyliadą, że nadłubię się, nadłubię, a potem przestanie mi się podobać – u mnie wszystko jest możliwe:)

pozdrawiam

errata

2010-04-13T13:28:00.004+02:00

nie, to nie jest błąd w Waszych czytnikach… zdecydowałam się na usunięcie wcześniejszego wpisu: jednak nie czułam się z nim dobrze.

próbowałam zracjonalizować obecną sytuację, boję się popaść w egzaltację…

mimo wszystko jakoś dziwnie wyglądał ten wpis. próba nieudana.

pozdrawiam

trudno uwierzyć…

2010-04-10T19:42:00.003+02:00

… trudno uwierzyć w to, co widzę w telewizji od samego rana.

widzę straszne obrazy. słyszę i rozumiem słowa, a mimo wszystko jeszcze nie mogę w to wszystko uwierzyć…

jest mi żal – zwyczajnie , po ludzku – nie Prezydenta jako urzędnika, nie Posłów i Senatorów, Generałów – tylko ludzi… mężów, żon, matek, ojców… z każdym z nich odeszło coś ważnego, wyjątkowego. każda z osób, które zginęły, była dla kogoś całym światem… i właśnie dzisiaj wiele takich światów się skończyło. to takie smutne, tak bardzo mi przykro…

Chwalipięctwo

2010-04-06T20:16:00.002+02:00

przyjrzyjcie się dokładnie temu zdjęciu…

przedstawia ono dwie pary spodni – stare i nowe – nowe to te ciemniejsze, na wierzchu.

i co?

czy widzicie to co ja?

nowe są zdecydowanie mniejsze!

chociaż to jeszcze nie koniec drogi, bardzo się cieszę. potrzebowałam takiego małego “sukcesu” bo trochę mi to odtłuszczanie dało już w kość i kryzys gonił za kryzysem ( zwłaszcza podczas przygotowywania wszystkich świątecznych smakołyków)

w dalszym ciągu trzymajcie kciuki, bo to jeszcze trochę potrwa…

pozdrawiam

polowanie na czerwony…

2010-03-26T13:32:00.002+01:00

… Alutkowy sweterek stał się główna atrakcją dzisiejszego poranka… bo właśnie rozpoczął się sezon na lżejszą odzież, ku mojemu niekłamanemu zadowoleniu..

wdzianko zostało zainspirowane przez Hadę, która wypatrzyła je swoim bystrym oczkiem na Osince , a potem jakoś tak oczko do oczka… i się zrobiło… oryginalne wdzianko można podziwiać tutaj –(jest tu również tłumaczenie wzoru).

jak zapewne zauważyłyście, mój wytwór to raczej “wariacja na temat” – wprowadziłam sporo zmian: zrobiłam długie, delikatnie bufiaste rękawki, ściągaczowe pliski zostały zastąpione wzorem utworzonym przez kombinację rzędów oczek lewych i prawych, no i kwiatuszek jest zupełnie inny.. ale do kwiatuszka się nie czepiam , to i tak cud, że go skleciłam, bo ja i szydełko to totalne nieporozumienie… aha, jeszcze jedno : lenistwo wzięło górę i zrobiłam go w jednym kawałku – od karczku w dół, potem dorobiłam rękawy

zużyłam 150 gramów finy dk, używałam drutów nr 3,5

dziecku się podoba, więc i ja jestem zadowolona… Karolinka oczywiście chce taki sam:) ale dla Niej będzie chyba wersja wdziankowo – kamizelkopodobna, bardziej zbliżona do pierwowzoru…

pozdrawiam:)

nawet nie wiem jak zatytułować…

2010-03-20T15:46:00.003+01:00

.. moce decyzyjne mnie opuszczają…

dobrze,ze sweterek dla Alutki opuścił już druciki i po trudzie tworzenia oraz prania leży sobie na styropianie i schnie…

teraz przynajmniej mam czas ,żeby przekopać się przez torby z zapasami w poszukiwaniu odrobinki czerwonej fina dk na kwiatuszek, który ma być doszyty do sweterka. a kwiatuszek być musi, jak oznajmiła przyszła właścicielka… przy okazji: właścicielka skończyła wczoraj trzy lata, więc zdanie swoje już ma i broni go jak niepodległości:)

prawdziwy zaś, przeogromny odpływ mocy czuję przy Penelopie… swoją drogą , to ładnie się to zapowiada – pierwszy etap dopiero, a już napotykam schody. co będzie dalej ? strach po myśleć! za żadne skarby świata nie mogę podjąć decyzji w sprawie włoczki… w grę wchodzą te cztery:

brąz jest oczywiście rozpatrywany zawsze, więc jego obecność dziwić nie może:) obok niego jest shetland, na górze brudno-piaskowy ideal, a na końcu popielata baśka. z każdej włoczki już coś robiłam, każda ma swoje zalety… naprawdę nie wiem! chodzę wokół nich już kilka dni i nic! masakra – jak ja nie lubię takiego stanu rozlazłości… ohyda!

znalazła się

2010-03-17T11:29:00.001+01:00

znalazła się i reszta chusty… po nocy spędzonej na drutach wygląda to tak:

na Loli:

w całej rozpiętości:

ponownie wykorzystałam wzór Red Dragon Shawl, tym razem zmieniłam proporcje – wydziergałam więcej ażuru “kropkowatego”, bo mi się wydało, że dopiero teraz to będzie naprawdę piknie:)

chusta jest duża. dziergałam ją z myślą o wiosennych dniach, kiedy człowiek może już usiąść w foteliku na słoneczku, opatulić się czymś milusim i cieplusim, zamknąć oczy i odpłynąć gdzieś hen, hen…

pozdrawiam

blisko, coraz bliżej….

2010-03-16T20:10:00.001+01:00

ależ mnie ręce świerzbią, żeby już wrzucić na drutki Penelopę! rozmyślam ciągle o rodzaju włoczki, o kolorze… jeszcze nie podjęłam żadnej decyzji, nie zrobiłam próbek… w pierwszej kolejności kończę to, co rozgrzebane…

w trakcie oglądania nowych odcinków “Lost” jakoś tak machinalnie podgoniłam z chustą . na dzisiaj zostawiłam sobie ostatnich sześc rzędów , bo jak wiadomo są one najdłuższe i najbardziej denerwujące… zatem dobrze byłoby, żeby człowiek usiadł do nich odpowiednio zrelaksowany i wypoczęty. ale i tak bawiłam się z tym do południa…

potem małe pranko i blokowanie:

na zdjęciu widać drut. postanowiłam spróbować jak to jest przy takim sposobie blokowania. a jak to u mnie, od pomysłu do realizacji upływa niewiele czasu, wyciągnęłam więc kolejne pozostałości po budowie – wieszaki do płyt gipsowo – kartonowych, pracowicie umyłam i jazda!

nie jestem do końca pewna jak to wyjdzie, bo są dosyć grube, może nawet zbyt grube, ale do odważnych świat należy:) najwyżej włożę ten pomysł do szuflady z etykietą “ stanowczo nie powtarzaj tego więcej”

pozdrawiam

przegląd…

2010-03-14T14:05:00.001+01:00

oj, ciężko mi ciężko przystanąć na dłuższą chwilę przy jednym projekcie…

to doprawdy wbrew mojej naturze usiąść jak człowiek, zacząć i skończyć robótkę bez okresów, kiedy biedaczka gdzieś w kącie nabiera mocy urzędowej… chociaż taki system tez ma swoje zalety – nie biegam po całym domu z robótką, bo w każdym pomieszczeniu, gdzie zdarza mi się przebywać, na mur-beton jest jakieś dziergadło. moją jedyną troską w tym momencie jest bezpieczny transport herbaty w dużym kubku (tzn ja nazywam to dużym kubkiem, a Radek może bardziej bezpośrednio - saganem lub prywatną cysterną:))

a co jest najciekawsze, wdrożyłam w życie system, który podpowiedziała mi Krysia- Opakowana. główne założenie brzmi: skończ trzy rzeczy zanim rozpoczniesz nową… to jednak trochę postawiło mnie do pionu i w chwili obecnej sprawa wygląda tak:

1) w dużym pokoju lub też “dziennym” króluje kolejna chusta z merino –chwilowo jako bezkształtny zezwłok. no, ale tu jestem rozgrzeszona, bo tej wełence oprzeć się nie można, więc może policzymy jako pól robótki?

2) w pokoju dzieciaków - robótka w tak zwanym “temacie” – sweterek dla Ali. model wypatrzyła Hada, a ja nie mogłam się oprzeć… i musiałam zacząć, tym bardziej, że podczas porządków w schowkach z włoczkami wpadła mi w ręce Fina dk. zrobiłam próbkę, ot, tak sobie, spodobało mi się i najzwyczajniej w świecie musiałam przekonać się , czy pierwsze wrażenie nie było błędne:)

3) osobista kanciapa - Urban Aran Cardigan – z tą robótką i tak jestem w tyle, bo obiecałam zrobić go już jakiś czas temu… (na szczęście mam wyrozumiałych przyjaciół i w dalszym ciągu będą się do mnie odzywać). a ponieważ dostałam już pieniądze na wełnę, to w ramach przyzwoitości musiałam zacząć i tę dzierganinę

podsumowując: mogło być gorzej… w sumie mówi się " do trzech razy sztuka"

tylko jedna rzecz mnie niepokoi: blisko, coraz bliżej czai się sweterek Penelopy… ale bezczelnie rozpycha się w kolejce rzeczy ”do zrobienia” . model trochę już nadgryziony zębem czasu, ale te rękawy…. malina, bardzo mi się podobają

trochę się tego narobiło… kompletna wariatka ze mnie :) nie tracę jednak nadziei na rychłe ukończenie prac:)

pozdrawiam

zepsucie…

2010-03-08T14:38:00.001+01:00

utonęłam do cna w swoim włóczkowym nałogu…

miałam co prawda, kończyć trzy rzeczy, zanim rozpocznę kolejną, ale tym razem nie mogłam się powstrzymać…

wyciągnęłam szybciutko moteczek mojego ukochanego merino i jakoś tak w miarę sprawnie – pewnie uskrzydlona entuzjazmem – wydziergałam chustę.

w wybitnie wiosennych kolorach, żeby jakoś tę wytęsknioną wiosnę zaczarować i przyciągnąć:)

zyżyłam mniej więcej pół motka merino z poprzedniego postu, więc na pewno pojawi się jeszcze jedna chusta w tych kolorach:)

przerabiałam na drutach 3,5

wzór

nazywa się “Red Dragon Shawl” i można kupić go tutaj

pozdrawiam

w dobre ręce…

2010-03-04T12:42:00.001+01:00

ku niekłamanej radości mojego Męża ogłaszam: odsprzedam część swoich zapasów merino…

już mi żal patrzeć na tego biednego chłopaka i na tę ponurą rezygnację w oczach, kiedy po powrocie do domu widzi kolejną partię wełny… już nawet nic nie mówi… bo co ma powiedzieć w obliczu takiego nałogu? rany, żeby mi tylko jakiegoś odwyku nie zafundował, bo wtedy chyba będę musiała zacząć pić:), a to niezdrowe jest – tak mówią:)

zatem do dzieła: na zdjęciach poniżej znajdują się moteczki, szukające dobrych ludzi, którzy pokochają je tak jak ja:) każda z tych dorodnych piękności waży 100 gramów i zawiera około 850 metrów włoczki ( oryginalnie 950 jardów). są milutkie i łagodne… za dobre traktowanie odwdzięczą sie tworząc wyjątkowy szal lub chustę:)

na dole pokazuję chustę, którą właśnie dziergam, żeby pokazać jak układają się kolory

jeśli ktoś zechce przygarnąć któregoś skarbeczka, proszę o maila

pozdrawiam

“zwisły orzeł”

2010-02-26T13:14:00.001+01:00

to było chyba dwa dni temu, o ile dobrze pamiętam…

w celach informacyjnych oglądałam sobie tvn24. piłam kawkę , dziergałam –ogólnie rzecz biorąc nastawiałam się psychicznie do przywitania kolejnego dnia. w pewnym momencie z ust prezenterki padło zdanie “ orzeł zwisły jest już w Polsce”. jaki orzeł zwisły? są przednie, to pamiętam, ale zwisły???? dlaczego nic o tym nie wiem? czy mój dyplom należy wyrzucić do kosza? takie myśli przepływały przez jeszcze nie do końca wybudzony mózg…

podniosłam więc oczy na ekran…teraz się przekonam co i jak…nadeszła chwila prawdy!

po jednym spojrzeniu odetchnęłam, głęboko i z ulgą – chodziło o Orła Z Wisły – pokazywano właśnie reportaż z powitania Adama Małysza:)

poza tym uprzejmie donoszę, że akcja odkłaczania została zakończona:

jestem zadowolona, bo tym razem udało mi się uchwycić kolor – a z wcześniejszych doświadczeń wiem, że fioletowy bywa niezbyt wdzięczny jeśli chodzi o zdjęcia – u mnie najczęsciej wychodzi granatowy:)

sweter został wydziergany z myślą o starszej pani, więc w porównaniu z oryginałem ma mały dekolt i jest nieco bardziej swobodny. namieszałam też troszkę we wzorze: pierwotnie było tak – wzór prążków kończył się w połowie kieszeni, a dalej gładko. mnie to jakoś nie leżało - pociągnęłam te prążki za kieszeń, żeby była ich integralną częścią. i chyba tak lepiej jest…

dziergałam z ideala na drutach 3.5 ( 9 motków rozmiar 46) . włóczka przyjemna, trochę śliska, dość zwarta, dobrze się z niej robi. mam nadzieję, że będzie się również dobrze nosiła.

teraz na ludziu: ludź trochę za mały do tego swetra jest, ale musi być ten, bo innego na podorędziu nie ma:) ludź starał się o przyjemny wyraz twarzy, ale słonce mocno odbijało się w szybach i zadną miarą mu to nie wychodziło:)))

pozdrawiam

p.s kot przeżył, rybki też – skorzystałam z pomysłu, który mi podrzuciłyście: podklejam klapkę do karmienia kawałkiem taśmy:) dzięki!!!

świat według Koty

2010-02-23T14:47:00.001+01:00

o rany, jaką noc dzisiaj miałam- totalnie nieprzespaną!

teoretycznie, jako matka dwóch, niezbyt chętnie śpiących dzieci, powinnam być do tego przyzwyczajona. dzisiaj jednak było inaczej… Kota, vel Dzikie Futro, zapałała miłością do ryb w akwarium ( przynajmniej tak twierdziła: że lubi je baaaardzo…) w związku z tym nagłym uczuciem pragnęła zbliżyć się do nich jak najbliżej, skacząc na pokrywę akwarium. to było stanowisko wypadowe do pacania łapką w szybę. bo to takie fajne jest kiedy kotek pacnie , a ryba ucieka – cóż za zabawa! to lepsze niż pranie się po pysku z innymi kotami….

może i przeżyłabym to, ze tak skacze… ale niech ktoś mi wytłumaczy, jak taki mały koteczek, przy tak małym skoku może robić taki hałas? jak słoń! niewyrośnięty co prawda, ale słoń to słoń:) i nawet “ czułe” słowa “łagodnej” perswazji nie pomagały…. znikała na pewien okres, tak, zebym naiwnie próbowała zasnąć, a potem następował wielki powrót.. i znowy zgrabny (w opinii Koty) skok podrywał mnie z łóżka.

po tak miłej zabawie, gdzieś w okolicach trzeciej rano Kota, obrażona, udała się na zasłużony wypoczynek…

ale to jeszcze nie koniec…

najbardziej dogodnym miejscem do wypoczynku okazał się mój najnowszy wytwór, prawie skończony.

ach, jaki był wygodny, jaki mięciutki i przytulny! rano moje szczęście nie znało granic, tym bardziej, że to jest mój pierwszy sweterek robiony na zamówienie, za Prawdziwe pieniądze!

chciałam go dzisiaj obfocić, pokazać i oddać nowej właścicielce… a tu taka kiszka!

zamiast sesji i pożegnania, urządziłam więc sweterkowi serię płukań i wydłubywań. myślę, że będzie dobrze…ale Kota nie może dzisiaj liczyć na przysmaczki, lachmyta jedna! i powiedzcie mi, że koty nie są inteligentne! naraziłam się Kocie i mam za swoje:)

pokażę wzór nieszczęsnego sweterka:

sweterek robiony jest dla starszej pani i koniecznie musiał mieć kieszonki. fason był właściwie dowolny, ale kieszonki – rzecz nienaruszalna:) nawet fajny … chyba też sobie taki zrobię…

a to jest ta kocia małpa.. cała i zdrowa uwierzcie na słowo:)

pozdrawiam